“เอ่อ…ไม่มีนะคะคุณชนม์ วันนี้ทั้งวันยังไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียว”
ธารมิกามองเขาอย่างสงสัย “ใครบอกว่ามีตุ๊กแกเหรอคะ”
“ชัญญ่าบอก ใช่มั้ยครับ” เขาหันไปมองลูกสาวที่ทำหน้างง ก่อนอีกฝ่ายจะรีบตอบทันที
“เอ๋...อ๋อ...เอ่อ...ใช่ก็ได้ค่ะ ชัญญ่ากลัวตุ๊กแก แด๊ดดี้ช่วยจับให้หน่อยนะคะ หนูกลัว” บอกแล้วก็ทำท่ากลัว ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าตุ๊กแกมันมีหน้าตาเป็นยังไง คงจะคล้ายๆ กับตุ๊กตาล่ะมั้ง
อธิชนม์ก้มลงมองลูกสาว สีหน้าจริงจังอย่างที่คนเป็นพ่อควรจะเป็นแม้จะแอบกลั้นขำที่ลูกสาวดูจะโอเวอร์แอคติ้งกว่าที่คาดเอาไว้
“แน่นอน แด๊ดไม่ให้หนูกลัว”
ธารมิกาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นรอยยิ้ม เพราะเริ่มเข้าใจแล้วว่าภารกิจ ‘จับตุ๊กแก’ ในวันนี้อาจไม่ได้เกี่ยวกับสัตว์เลื้อยคลานแต่อย่างใด
ในขณะเดียวกัน วีรภพที่กำลังช่วยเด็กอีกกลุ่มหนึ่งอยู่ด้านหลังห้องก็เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้างงงันไม่แพ้กัน
“เอ่อ…มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ชนม์
