“คุณย่าขา วันนี้แด๊ดดี้ไปช่วยจับตุ๊กแกที่โรงเรียนด้วยค่ะ”
เสียงใสทำให้สาลินีชะงักมือที่กำลังตักแกงจืด เธอเงยหน้าขึ้นมองหลานสาวก่อนจะค่อยๆ หันสายตาไปทางลูกชายอย่างช้าๆ ดวงตาคมที่เคยอบอุ่นกลับมีประกายซุกซนแทรกเข้ามาเล็กน้อย
อธิชนม์ยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนทุกวัน ราวกับเรื่องที่เพิ่งถูกเล่านั้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในกิจวัตรประจำวัน
“จริงเหรอคะ” สาลินีลากเสียงยาว พลางยิ้มบางๆ “เพิ่งรู้ว่าลูกชายของแม่ว่างมากขนาดนี้ ถึงกับมีเวลาไปช่วยจับตุ๊กแกให้เด็กๆ ที่โรงเรียนด้วย”
ชัญญ่าพยักหน้าแรงๆ “จริงค่ะคุณย่า แด๊ดดี้เก่งมากเลย พอตุ๊กแกได้กลิ่นแด๊ดดี้พวกมันก็หายไปหมดเลยค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้ธารมิกาที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะเผลอชะงัก เธอเหลือบมองอธิชนม์เพียงแวบเดียวก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง ความงุนงงยังคงค้างอยู่ในใจตั้งแต่ช่วงบ่าย เพราะเธอจำได้ดีว่าครูทุกคนยืนยันตรงกันว่าไม่เห็นตุ๊กแกแม้แต่ตัว
