คำตอบสั้นๆ นั้นเหมือนเป็นการปิดบทสนทนา วีรภพรับรู้ได้จึงไม่ซักต่อ แต่สายตาที่มองเธอกลับอ่อนลงกว่าเดิม เขาเริ่มชวนเธอคุยเรื่องอื่นมากขึ้น เรื่องหนังสือเด็ก เรื่องกิจกรรมกลางแจ้ง เรื่องชีวิตประจำวันเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เกี่ยวกับงานโดยตรง และธารมิกาก็รับฟังตามมารยาท แม้ในใจจะรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
ในอีกมุมหนึ่งของโรงเรียน อธิชนม์ยืนคุยกับสาลินีอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ สายตาของเขาเหลือบมองไปยังอาคารเรียนเป็นระยะ แม้บทสนทนาจะดำเนินไปอย่างเป็นทางการ แต่สมาธิของเขากลับไม่ได้อยู่ตรงหน้าเลย
“แม่ไม่คิดเลยนะ ว่าลูกจะสนใจเรื่องกิจกรรมโรงเรียนของแม่ขนาดนี้”
สาลินีพูดยิ้มๆ “ตั้งแต่ธารมา ลูกก็เข้ามาที่นี่บ่อยขึ้นมาก”
อธิชนม์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบเสียงเรียบ “ผมแค่อยากให้โรงเรียนกับฟาร์มช่วยเกื้อหนุนซึ่งกันและกันได้เท่านั้นครับ”
“น่าเสียดายนะที่ลูกไม่เคยเรียนหลักสูตรการบริหารการศึกษา ไม่อย่างนั้นตอนที่แม่
