“ธาร” เขาเรียกอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าเดิม
“ฉันอาจจะเคยพูดกับเธอหลายอย่าง และทุกคำพูดอาจทำให้เธอคิดว่าฉันรังเกียจ”
ธารมิกาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาเธอสั่นไหว อธิชนม์มองเธอตรงๆ โดยไม่หลบสายตา
“ตอนนั้นฉันแค่คิดว่าฉันต้องทำแบบนั้น ฉันกลัวว่าถ้าปล่อยให้ทุกอย่างไหลไปตามใจฉัน…มันจะพังไปหมด”
“คุณชนม์ไม่ได้ทำผิดอะไรค่ะ ธารเข้าใจ…คุณแค่ต้องการปกป้องความรู้สึกของชัญญ่าเท่านั้น”
“แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากให้เธอจดจำคำพูดพวกนั้นอีก” เขาพูดช้าๆ เหมือนเลือกทุกคำจากใจ
“ที่ฉันเคยบอกว่าอย่าคิดอะไรที่ไม่ควรคิด…เธอช่วย...ลืมมันไปได้รึเปล่า”
ธารมิกาหายใจสะดุด แก้มเธอร้อนผ่าวยิ่งกว่าเดิม มือที่วางนิ่งอยู่ใต้มือของเขาสั่นเล็กน้อย
อธิชนม์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ธารมิกาแทบไม่เคยเห็น รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมเข้มดูอ่อนโยนลงอย่างเหลือเชื่อ
“จากนี้ไปฉันให้สิทธิ์เธอได้คิดในสิ่งที่อยากคิด” เขาพูดต่อ
“เพราะตอนนี้…ฉั
