อธิชนม์ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนตอบเรียบๆ
“แด๊ดก็ไม่ได้ดุ”
“เมื่อก่อนดุค่ะ”
เด็กหญิงเถียงทันที แล้วหันไปยิ้มหวานให้ธารมิกา
“แต่วันนี้แด๊ดดี้ใจดี เพราะมีอาธารไปด้วย”
ธารมิกาหน้าแดงนิดๆ เธอรีบทำเป็นสนใจดอกไม้ริมทางมากกว่าสนใจคำพูดนั้น แต่หางตากลับเห็นอธิชนม์หลบสายตาเหมือนคนที่ไม่ถนัดรับมือกับความจริงที่ถูกเด็กห้าขวบพูดออกมาตรงๆ
มื้อเย็นที่บ้านใหญ่เริ่มขึ้นในบรรยากาศเดิมที่อบอุ่นและคุ้นชิน โต๊ะอาหารไม้ยาวถูกจัดอย่างพิถีพิถัน อาหารที่สาลินีตั้งใจให้คนในบ้านได้กินพร้อมหน้ามีทั้งต้มยำปลาคังร้อนๆ ผัดผักจากแปลงด้านหลังบ้าน แกงฮังเลที่เคี่ยวจนหมูนุ่ม ข้าวสวยใหม่หอมกรุ่น และนมอุ่นสำหรับชัญญ่าที่ถูกวางไว้ใกล้มือเธอพอดี
อมรวิทย์นั่งหัวโต๊ะ สีหน้าสบายๆ แบบคนที่ใช้ชีวิตกับสวนดอกไม้มากกว่ากับตัวเลขในบัญชีมานาน สาลินีนั่งข้างๆ สายตายังสดใสเหมือนเดิม เพียงแต่วันนี้มีประกายบางอย่างที่เหมือน ‘รู้ทัน’
