ตอนที่ 17
แพคเม่เอ่ยถามทันที ไม่เปิดโอกาสให้ตัวเองลังเลอีก
“เมื่อตอนเช้า ที่เราสองคนถูกเพื่อนๆ ลุมเข้าใจผิดเพราะเมเบิลสร้างเรื่องเธอคิดจะปฏิเสธไหม”
อีธานยิ้มมุมปากบางๆ ไม่ใช่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ หากแต่เป็นรอยยิ้มของคนที่คิดมาแล้ว
“คิดสิ”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
“เราคิดว่าจะปล่อยให้ทุกคนเข้าใจผิดไปเลย”
หัวใจแพคเม่กระตุกวูบ สายตาเธอสั่นไหว ความผิดหวังฉายชัด งั้นแปลว่า…เราจำอนาคตพลาดจริงๆ งั้นเหรอ
แต่ก่อนที่ความคิดนั้นจะจมลึกลงไปอีธานก็เอ่ยต่อ
“แต่เรากลัวว่าเธอจะเสียหาย”
น้ำเสียงเขานิ่งจริงจัง
“และกลัวว่า…จะมีอีกคนหนึ่ง ที่อาจทำให้เธอต้องทุกข์ใจเหมือนกับเวลานี้”
แพคเม่หรี่ตาลงหัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขารู้ได้ยังไง…ว่าจะมีใครอีกคน...
แต่ความสงสัยยังไม่ทันตกผลึก เสียงของอีธานก็ดังกลบมันไป
“เราตั้งใจจะบอกกับทุกคนว่า เรื่องเมื่อเช้าไม่ใช่อุบัติเหตุเมเบิลพลักเธอตกบันใด
