ตอนที่ 42
อาเธอร์ลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาเขามองเธอเหมือนกำลังดึงสติกลับมา
“เม่…”
เสียงเขาแหบต่ำแพคเม่จับมือเขาแน่นขึ้น
“เม่อยู่ตรงนี้ค่ะ! ไม่ต้องกลัว รุ่นพี่อาการเป็นเหมือนเมื่อคืนเลยนะคะ”
อาเธอร์เงียบไปครู่หนึ่ง ลมหายใจเขาเริ่มยาวขึ้นช้าลง และเป็นจังหวะมากขึ้น แต่การกระทำทั้งหมดไม่ใช่อาการของคนใกล้จะตาย แต่มันคืออาการของคนที่อดทนกับท่อนเอ็นที่มันตึง และเจ็บปวดจนอยากจะออกมาผงาดอยู่ข้างนอก ก่อนที่เสียงแหบพร่าสั่นเบาๆ เหมือนแกล้งใกล้จะขาดใจก็เอ่ยออกมา
"ผายปอดให้เฮียหน่อย เฮียหายใจไม่ออก"
แพคเม่ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที หลังจากได้ยินคำขอของเขา ภาพเมื่อคืนแวบเข้ามาในหัวทันทีดวงตาแดงก่ำ
ใบหน้าที่ร้อนจัด ลมหายใจที่เหมือนจะขาดเป็นช่วงๆ เหมือนคนที่กำลังหลุดจากการควบคุม และเหมือนคนที่กำลังจะพังลงต่อหน้าต่อตาเธอ
“…ค่ะ..."
เธอตอบแทบจะทันที เร็วเกินกว่าจะปิดบังความกังวลได้ แพคเม่ขยับเข้าไปใกล้กว่า
