ตอนที่ 42
เสียงเขาแหบต่ำเพราะเพิ่งตื่น แต่โทนเสียงกลับนิ่งอบอุ่นกว่าทุกครั้งที่เธอเคยได้ยิน
แพคเม่กะพริบตาช้าๆ สมองยังประมวลผลช้าเหมือนเครื่องที่เพิ่งเปิดใหม่
เธอยังอยู่ในอ้อมแขนเขา และเขายังกอดเธออยู่
ใกล้เกินไป อุ่นเกินไป หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นทันที
“รุ่นพี่...ทำอะไรเม่หรือเปล่าคะ ทำไมมาอยู่ตรงนี้!”
เธอรีบขยับตัว แต่แขนที่โอบเอวเธออยู่กลับขยับรั้งไว้โดยอัตโนมัติ อาเธอร์เหมือนเพิ่งรู้ตัวมือเขาคลายออกช้าๆ
“ดิ้นทำไม…?
เขาพึมพำเสียงงัวเงียดวงตายังปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง แพคเม่หยุดนิ่งทันทีไม่ใช่เพราะคำพูด แต่เพราะน้ำเสียงนั้นมันไม่ใช่เสียงของคนเย็นชา มันเป็นเสียงของผู้ชายที่ยังง่วง มันทำให้เธอกลืนน้ำลายเบาๆ
จังหวะนั้น แพคเม่สะดุ้งเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ ร่างเล็กลุกพรวดขึ้นจากเตียงในทันที ผ้าห่มหลุดลงมากองที่เอวโดยไม่ทันสนใจ
สายตารีบหันไปมองนาฬิกาดิจิทอลที่ติดอยู่บนผนัง
11:07 น. หัวใจเธอแ
