ตอนที่ 30
แพคเม่เดินมาถึงหน้าห้อง 3 ยังไม่ทันได้ยกมือเคาะ
มือหนาข้างหนึ่งคว้าแขนเธออย่างแรง แล้วดึงร่างบางเข้าไปด้านในทันที
“อ๊าย...! พรึบ...!"
ประตูปิดลง เสียงกลอนดังหนัก ร่างสองร่างแนบชิดกันอย่างไม่ทันตั้งตัว
ลมหายใจร้อนผ่าวกระแทกแก้มเธอ เสียงหอบต่ำ สั่น แผ่ว
“ช่วย…ช่วยฉันด้วยได้ไหม…?
คำกระซิบนั้นแหบพร่า จนแพคเม่ขนลุกวาบมือหนาข้างหนึ่งรวบเอวเธอไว้แน่น
ราวกับต้องการพยุง อีกข้างแตะอยู่ที่ลำคอเธอเบาๆ แต่ไร้แรงควบคุม นิ้วสั่นจนเธอรู้สึกได้
“รุ่นพี่…เป็นอะไรคะ!”
แพคเม่เอ่ยเสียงสั่น แต่พยายามไม่กรีดร้อง ในความมืดสลัว เธอเห็นดวงตาคมของอาเธอร์หรี่ลง แววตานั้นไม่เหมือนคนปกติเลย
“ฉัน…ถูกวางยา…”
เสียงเขาเบาจนแทบหลุดหาย แต่ชัดพอจะทำให้หัวใจแพคเม่หล่นวูบ ภาพทุกอย่างปะติดปะต่อในหัวเธอทันที แก้วไวน์…คำพูดของมีนา…สามนาที
แพคเม่สูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้ตั้งสติ
มือเธอแตะข้อมือเขาเบาๆ ไม
