ตอนที่ 45
แพคเม่ชะงักทันที เธอลุกขึ้น เดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนหลับตาแน่น กำมือเบาๆ
เสียงในใจแว่วขึ้นมา
รุ่นพี่… ทำไมถึงได้…
ความคิดสะดุดหายไป เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนหันกลับมา
“สงสัยแพ้อะไรสักอย่างอะ นาชา เดี๋ยวเราไปเปลี่ยนเสื้อคอเต่าก่อนนะ จะได้ปิดรอยแดงตรงนี้”
นาชารีบเอ่ยทันที
“ของเรามีคอเต่า แต่เปิดช่วงอกนิดหน่อยนะ ใส่ได้ไหม”
แพคเม่พยักหน้า
“ได้แค่ปิดช่วงคอก็โอเคแล้ว”
นาชาลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อคอเต่าสีอ่อนออกมา แล้วยื่นให้
“เอาไปใส่ก่อน เดี๋ยวลงไปช้า พวกเฮียๆ ด้านล่างบ่นแน่”
แพคเม่รับเสื้อมา ก่อนเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องแต่งตัว เธอมองตัวเองในกระจก ปลายนิ้วแตะรอยแดงที่ลำคอเบาๆ ก่อนรีบปล่อยมือ
“รุ่นพี่ทำแบบนี้ไม่ดีเลยไม่บอกกันสักคำ”
เธอพึมพำเบาๆ ไม่นานเธอก็เดินออกมา
นาชามองตั้งแต่หัวจรดเท้า
“โอเคเลยดูดีปิดได้เนียนมาก”
แพคเม่ยิ้มจางๆ
“ขอบใจนะแต่รูปหัวใจตรงอกเปิ
