เลี้ยงหมา

ตอนที่ 2 เลี้ยงหมา “วันนี้พี่เวสไม่มาเหรอคะ” แอลเอ่ยถาม เมื่อพบว่าวันนี้ไม่มีวี่แววของรุ่นพี่ผมสีทอง ที่มักจะมานั่งในร้านเป็นประจำ โดยเฉพาะวันที่เจ้าเอยมาทำงาน โดยปกติแล้วคนอื่น ๆ จะเรียกเวสป้าว่า ‘เวส’ มีเพียงเจ้าเอยที่เรียกอีกฝ่ายว่า ‘ป้า’ คนเดียวเท่านั้น แน่นอนว่าเจ้าตัวไม่ได้ยินดีกับชื่อย่อนี้ แต่เพราะเถียงไม่ชนะเพื่อนตัวเล็กสักที จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย “ก็ไม่ได้มาตลอดสักหน่อย” เจ้าเอยตอบด้วยสีหน้าสุดเซ็ง ปกติแล้วหากเป็นวันเสาร์-อาทิตย์ เธอไม่ค่อยได้มาทำงานที่ร้าน เพราะช่วงวันหยุดมักจะไปเที่ยวจนเมา ทำให้ไม่มีสติมากพอที่จะมาทำงาน ทว่าสัปดาห์นี้เวสป้าดันติดธุระพอดี เธอเลยใช้เวลาว่างมาหาเงินไว้ไปปาร์ตี้ดีกว่า “ขนาดนี้เรียกว่าไม่ได้มาตลอดเหรอพี่ ถ้าไม่ติดที่พี่เวสเป็นเกย์ หนูก็นึกว่าพวกพี่เป็นแฟนกันแล้วเนี่ย” แอลเอ่ยแซวอย่างที่เคย ถ้าถามว่าทำไมเจ้าตัวมาทำงานที่นี่ ก็เพราะว่าชอบเวสป้าน่ะสิ แต่เป็นความชอบแบบไอดอลกับแฟนคลับ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้น ซึ่งทั้งสองคนเองก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน และเอ็นดูเด็กคนนี้อยู่ไม่น้อย “แล้วดูความสวยของอีป้าด้วย ยืนกับมัน ผู้ชายก็มองมันหมดแล้วเนี่ย” “ว่าไปนั่น พี่เอยก็สวยเถอะ ถึงพี่เวสจะสวยแค่ไหน แต่ความสูงก็ค่อนข้าง...อื้มมม อ๊ะ ลูกค้าเข้า” แอลได้โอกาสเปลี่ยนเรื่องพอดี เพราะถึงเวสป้าจะดูเหมือนลูกคุณหนูแค่ไหน แต่ไม่ว่าจะช่วงไหล่ ช่วงเอว หรือความสูง เรียกว่าดูดีกว่าผู้ชายทั่วไปหลายขุม ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็เคยพูดว่าชื่นชอบร่างกายของตนเอง ไม่ได้มีความคิดอยากจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เมื่อลูกค้ามา วงเมาท์เล็ก ๆ ก็แยกย้ายไปคนละทาง เจ้าเอยประจำหน้าเคาน์เตอร์รับออร์เดอร์ตามปกติ ส่วนแอลก็เตรียมตัวชงเมนูน้ำอย่างที่เคยชิน [แจ้งเตือนใหม่] คุณหนูเวสป้า : ลำพังตัวคนเดียวก็เหนื่อยจะแย่ กูยังต้องเลี้ยงหมาอีกเหรอคะ เจ้าเอยอ่านแคปชันที่เพื่อนสนิทอัปเดตลงบนโซเชียลพร้อมขมวดคิ้วเล็กน้อย จำได้ว่าเวสป้าแค่บอกว่ามีธุระกับที่บ้าน แต่ไม่ได้เล่ารายละเอียดเท่าไรนัก เดิมทีเวสป้านั้นเป็นหนุ่มชาวเหนือ เรียกว่าฐานะปานกลางค่อนไปทางรวย เมื่อเข้ามาเรียนในเมืองก็มีหลายครั้งที่ขึ้นเครื่องบินกลับไปเยี่ยมบ้านบ้าง แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้พูดเรื่องเดินทาง เจ้าเอยเองก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีเรื่องอะไร เมื่อมีเวลาพักเลยทักแชตไปหาทันที นฏฏโโฌฑฌ [JaoOeyyy] เลี้ยงหมาอะไรมึง [Vezpaaa] ไว้กูค่อยเล่า [JaoOeyyy] อยากใส่ใจอ่า [Vezpaaa] เออ เดี๋ยวมึงก็รู้ [JaoOeyyy] วันอาทิตย์อยู่ห้องปะ กูเลิกดึก เผื่อนอนห้องมึง [Vezpaaa] ให้กูไปรับไหม [JaoOeyyy] เดี๋ยวกูไปเอง [Vezpaaa] เออ กูไปละ ไว้คุยกัน เมื่อเห็นดังนั้นเจ้าเอยจึงกดส่งสติกเกอร์ชูมือโอเคกลับไป ก่อนจะเก็บมือถือแล้วทำงานต่อตามปกติ แม้ทั้งสองคนเวลาอยู่ด้วยกันจะสนิทกันมาก แต่ก็ไม่ได้คุยผ่านข้อความบ่อยนัก เพราะส่วนมากมักเจอหน้าหรือโทรหากันเสียมากกว่า เจ้าเอยไม่เห็นว่าความสนิทชิดเชื้อระหว่างเธอและเพื่อนสาวจะผิดปกติตรงไหน ไม่เข้าใจว่าทำไมหลายคนชอบแซวกันจังว่าอยู่ ๆ ไประวังผีผลัก ทั้งที่ดูยังไงก็ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ใครจะเข้าใจแก๊งแฟนคลับคู่จิ้นกันล่ะ ก็ใครใช้ให้เวสป้าชอบเล่นโซเชียลจนมีคนติดตามหลักหมื่นกันล่ะ ขนาดไม่ได้รับงานอะไร ก็ยังมีคนเข้ามากดหัวใจและส่งคอมเมนต์จำนวนมาก แน่นอนว่ารูปที่ถูกพูดถึงเยอะหน่อย มักจะเป็นภาพคู่หรือภาพที่มีกิจกรรมร่วมกันกับเจ้าเอยนั่นเอง เมื่อไรพวกพี่จะเปิดตัวคะ พี่คะ ผีหลัก เป็นแฟนกันใช่ไหมคะ แค่นึกถึงคอมเมนต์เหล่านั้นเจ้าเอยก็ขนลุกซู่ คนที่อยู่ด้วยกันทีไรก็ด่ากันฉ่ำ แถมเพื่อนสาวของเธอยังแต่งหน้าเก่งแล้วสวยกว่าผู้หญิงขนาดนั้น จะเอาอะไรมาผีผลักกันเล่า! ...................... “พี่เอย วันนี้พี่เวสก็ไม่มาเหรอ หนูไม่มีแรงใจจะทำงานเลย” เป็นอีกวันที่แอลเอ่ยถาม เพราะเมื่อวานไอดอลหนุ่มไม่แวะมา และวันนี้ก็ดูจะไร้วี่แววเช่นเดียวกัน ทำเอาแฟนคลับอย่างเธอห่อเหี่ยวไปหมด “อย่าเวอร์ ทำอย่างกับพี่มาทุกอาทิตย์งั้นแหละ” เจ้าเอยพูด พลางผูกผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลปักโลโกร้านกาแฟไปด้วย “แต่พอเห็นพี่ หนูก็มีความหวังนี่นา” แอลโอดครวญพร้อมทำตาปริบ ๆ เรียกเสียงหัวเราะจากพนักงานคนอื่นและเจ้าเอยได้เป็นอย่างดี “ไป ๆ ทำงาน เดี๋ยวพี่ก็ฟ้องลุงซะเลยว่าแกอู้งานอะ” “หนูก็จะฟ้องบ้าง ว่าพี่เรียกบอสว่าลุง” แอลเอ่ยพร้อมเชิดหน้าอย่างผู้เหนือกว่า เจ้าเอยมองแบบปลง ๆ แล้วหันไปจัดการตรวจสอบเงินก่อนจะเริ่มเปิดร้าน ลุงรหัสที่ไม่ชอบให้เรียกว่าลุง พอเรียนจบก็มีโมเมนต์อยากเป็นเจ้านายสุดเท่ เลยให้ทุกคนในร้านเรียกตัวเองว่าบอส มีเพียงเจ้าเอยกับเวสป้านั่นแหละ ที่เจอทีไรก็ยกมือไหว้เรียกลุงเหมือนสมัยเรียนทุกที เล่นเอาคนอยากเท่กุมขมับทุกครั้ง ปกติวันอาทิตย์ช่วงกลางวันลูกค้าค่อนข้างเยอะ ส่วนตอนกลางคืนก็จะบางตากว่า ทว่าวันนี้กลับยุ่งเป็นพิเศษ เพราะตรงกับช่วงสิ้นเดือนพอดี แถมพรุ่งนี้ยังเป็นวันหยุดราชการอีก กว่าจะได้เลิกงานปาไปเกือบห้าทุ่ม พอเก็บร้านเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว เจ้าเอยมองนาฬิกาบนหน้าจอมือถือ เดินไปคอนโดของเวสป้าที่อยู่ไม่ไกล เดินไม่เกินสิบนาทีก็ถึง [JaoOeyyy] นอนยัง กูเพิ่งเลิกงาน กำลังไป เธอส่งข้อความทิ้งไว้ ก่อนจะรีบเดินไปยังจุดหมาย ย่านนี้อยู่ใจกลางเมือง ถึงจะเป็นเวลาดึกดื่นก็ยังมีรถพลุกพล่าน แสงไฟยังสว่างไสว ไม่มีอะไรน่ากลัว แต่หากเลือกกลับหอที่มหาวิทยาลัยละก็ ระหว่างทางนั้นมืดกว่ามาก เจ้าเอยเลยมองว่าการมาพักที่ห้องของเวสป้าเป็นทางเลือกที่ดีและสะดวกกว่า แม้จะแวะมาบ่อย ๆ โดยไม่ได้ช่วยจ่ายค่าห้อง ค่าน้ำ หรือค่าไฟก็ตาม แต่เจ้าเอยคอยตอบแทนด้วยการช่วยทำความสะอาด และหากมีวัตถุดิบในตู้ก็จะทำอาหารให้เจ้าของห้องทาน เพราะแบบนี้ทำให้ทั้งคู่สนิทสนมกันโดยที่ไม่คิดอะไรมาก เดินไม่นานรู้ตัวอีกทีก็ถึงหน้าคอนโดแล้ว เจ้าเอยใช้คีย์การ์ดเปิดเข้าไปตามความเคยชิน เมื่อเปิดห้องพบว่ามีแต่ความเงียบ แม้จะไม่ได้ปิดไฟไว้จนมืด แต่ก็เดาได้ว่าเวสป้าน่าจะหลับไปแล้ว คอนโดของเวสป้านั้นมีขนาดใหญ่ แบ่งเป็นห้องนอนใหญ่ ห้องนอนเล็กสำหรับรับรองแขก มีพื้นที่ครัวแบบอังกฤษ พร้อมแยกโซนห้องนั่งเล่น แน่นอนว่าเจ้าเอยแทบยึดพื้นที่สำหรับแขกไปแล้วเรียบร้อย เธอจึงเดินไปยังหน้าประตูตามความเคยชิน มือเล็กบิดกลอนเข้าไปอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะตาเบิกโพลง เพราะภาพตรงหน้าคือ กล้ามท้องเรียงตัวกันเป็นลอนสวย ผิวขาวเนียนมีหยดน้ำเกาะพราว บ่งบอกว่าเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ ๆ กางเกงสีดำเอวต่ำจนเห็นวีไลน์ได้ชัดเจน ชายหนุ่มที่กำลังเช็ดผมอยู่ก็หันมาด้วยความตกใจ จังหวะนั้นเอง เจ้าเอยจึงได้รู้ว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เวสป้า! “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด”