บทที่ 15 เตรียมเข้ามหา’ลัย

อีกไม่ถึงเดือนเอมมาลินจะต้องไปเรียนในมหาวิทยาลัยแล้ว วันนี้เธอจึงขออนุญาตฌอร์นไปซื้อชุดนักศึกษาและไปซื้ออุปกรณ์การเรียนต่างๆ และจะขอไปซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย “สิณ วันนี้แกไม่ต้องไปกับชะเอมนะ” เขาบอกหลังเซ็นเอกสารหน้าสุดท้ายเสร็จสิ้น “อ้าว ทำไมล่ะครับ” “ฉันจะเป็นคนพาชะเอมไปเอง” “แต่วันนี้เจ้านายมีประชุมตอนบ่ายไม่ใช่เหรอครับ” สิณถามอย่างสงสัย ฌอร์นเงยหน้ามองลูกน้องแล้วก็ยิ้ม “ก็เลื่อนการประชุมออกไปซะสิ จะไปยากอะไร” เขาพูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินออกไปสูบบุหรี่ที่ริมระเบียง ช่วงหลังมานี้งานเขาเยอะมาก ไม่ค่อยมีเวลาได้พักผ่อนเลย “เอ๋...” “ไอ้สิณ แกจะสงสัยอะไรนักหนา” ฌอร์นหันไปหาลูกน้องของตัวเองอย่างเอาเรื่อง ขณะที่นัทได้แต่ยืนหัวเราะเบาๆ “ก็แปลก ปกติเจ้านายไม่เคยจะดูแลใครเท่านี้มาก่อน” “ฉันก็ไม่ได้ดูแลอะไรชะเอมมากเป็นพิเศษสักหน่อย แค่ดูแลตามปกติอย่างที่เคยรับปากกับพ่อเขาไว้ ฉันเป็นผู้ชายก็ต้องรักษาคำพูด อีกอย่าง... ฉันก็ไม่ได้ไปเดินห้างมาเกือบปีแล้วด้วย” ฌอร์นว่าไปโน่น สิณแอบหันไปสบตากับนัทแล้วก็ยิ้มๆ “ครับๆ” ฌอร์นขับรถมารับเอมมาลินที่บริษัทของอวสร เอมมาลินเดินลงมารอด้านล่างตามปกติ พอเห็นรถยนต์ที่คุ้นตามาจอด เธอก็วิ่งขึ้นประจำที่นั่งด้านหลังทันทีโดยไม่ได้มองว่าใครเป็นคนขับรถ “มานั่งข้างหน้า ฉันไม่ใช่คนขับรถของเธอนะ” ฌอร์นดุ เอมมาลินได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็เงยหน้าขึ้นมาอย่างตกใจ “พี่ฌอร์น!” “ใช่ ฉันเอง” เขาบอก เอมมาลินรีบย้ายตัวเองไปนั่งข้างคนขับทันที “แล้วพี่สิณล่ะคะ” “ไม่ว่าง ติดธุระ” “แล้วพี่ฌอร์นว่างเหรอคะ ถึงได้พาชะเอมไปซื้อของ” เธอถามอีก จนเขาเริ่มรำคาญ “ถ้าไม่ว่างแล้วเธอจะเห็นฉันมาได้ยังไง ถามไม่รู้จักคิด” เขาดุ เอมมาลินได้แต่ยิ้มแห้งๆ “ขอโทษค่ะ” “วันนี้จะซื้ออะไรบ้าง” “ชะเอมจดไว้หมดแล้วค่ะ นี่ค่ะพี่ฌอร์น” เธอยื่นกระดาษให้กับเขา ฌอร์นไล่สายตาดูรายการในกระดาษ ส่วนใหญ่จะเป็นชุดนักศึกษา อุปกรณ์การเรียน ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวทั้งหมด ไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้น “อยากได้อะไรเป็นพิเศษไหม” “ก็... มีบ้างค่ะ” “อะไร” เขาหันมาถาม ขณะที่รถยังจอดติดไฟแดง เอมมาลิน หน้าแดง เธอบิดไปบิดมาอย่างเขินอาย “เอ้า! อยากได้อะไรล่ะ ถามทำไมไม่ตอบ” “เอ่อ... อยากได้ชุดชั้นในค่ะ ตอนนี้ชุดชั้นในตัวเก่าเริ่มคับแล้ว” เอมมาลิน บอก เธอไม่หันมาสบตากับเขา “ก็แค่นั้น... เรื่องแค่นี้ทำไมต้องอายด้วย” “ก็... ชะเอมเขิน” “จะเขินทำไม ฉันบีบนมเธอทุกวัน ไม่เห็นจะมีอะไรน่าเขิน บีบจนนมใหญ่ขึ้นแล้ว” เขาไม่พูดเปล่ายังเอื้อมมาจับหน้าอกของเธอเล่นอีก เอมมาลินรีบปัดมือออก เธอหน้าแดงแปร๊ด “อย่าค่ะพี่ฌอร์น เดี๋ยวคนอื่นเห็น” เธอบอก ฌอร์นได้แต่ยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ฌอร์นพาเอมมาลินมาเดินซื้อของหลายอย่าง จนเขาต้องเดินเอาของเข้ามาเก็บไปที่รถไปรอบหนึ่งแล้ว เอมมาลินเดินไปที่โซนขายชุดชั้นใน เขาเดินตามเธอมาติดๆ จนผู้หญิงที่อยู่ในแผนกมองเธอกับเขาเป็นตาเดียวกัน “พี่ฌอร์น ไปรอชะเอมที่ร้านกาแฟก่อนก็ได้นะคะ ชะเอมเลือกนาน” “ไม่เป็นไร ฉันจะช่วยเลือกเอง” “แต่...” “อย่าเรื่องมากจะได้ไหม” เขาดุจนเอมมาลินต้องยอมให้เขาเดินเลือกให้ สุดท้ายเขาก็เลือกชุดชั้นในแบบหวือหวา เซ็กซี่ และยังเลือกชุดนอนที่ดูแล้วไม่น่าจะปกปิดเนื้อหนังอะไรให้กับเธอได้ เอมมาลินเห็นแล้วก็อดจินตนาการไปถึงเรื่องบนเตียงไม่ได้ เธอได้มองอย่างเอียงอาย แต่ก็ไม่สามารถค้านความต้องการของเขาได้ ส่วนเธอได้แต่เลือกชุดชั้นในสีเรียบๆ พื้นๆ ลายลูกไม้เท่านั้น ฌอร์นจึงซื้อให้เธอทุกชิ้นที่เลือกมา เขายังพาเธอไปซื้อเสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าอีกหลายอย่าง และยังไปซื้อของๆ ตัวเอง จนของพะรุงพะรังไปหมด จนเวลาผ่านไปช่วงบ่ายแก่ๆ ท้องไส้หญิงสาวเริ่มปั่นป่วนด้วยความหิว เขาจึงให้เธอเลือกร้านอาหารที่อยากกิน เอมมาลินจึงเลือกร้านปิ้งย่าง อาหารญี่ปุ่นอย่างที่ชอบ สำหรับเขามันเป็นความคิดที่ดีมาก เพราะเขาเองก็ไม่ได้มากินอะไรแบบนี้นานแล้วเหมือนกัน “ชอบกินแบบนี้เหรอ” เขาถาม เธอพยักหน้าและไล่สายตาดูเมนูอาหาร “ใช่ค่ะ ชอบมาก เมื่อก่อนชะเอมจะชอบไปกินกับคุณพ่อคุณแม่แทบทุกอาทิตย์เลย” “ถ้าอย่างนั้น... ฉันจะหาเวลาพาเธอมาบ่อยๆ แล้วกัน” เขาบอก เอมมาลินเงยหน้าขึ้นทันที เธอส่งยิ้มหวานให้กับเขาอย่างดีใจ “ขอบคุณมากนะคะ” พอกินอาหารเสร็จ เขาก็พาเธอไปซื้อของใช้ส่วนตัวอีก ฌอร์นเป็นฝ่ายเข็นรถเข็น ส่วนเธอเป็นคนเลือกของ ปกติแล้วพวกของใช้ส่วนตัวทั้งหมดเขาจะให้สิณกับนัทเป็นคนจัดการ แต่พอมีโอกาสได้มาที่ซุปเปอร์มาเก็ต เขาก็เลือกซื้อของๆ ตัวเองไปด้วย เอมมาลินเลือกแชมพู ครีมบำรุงผิว ผ้าอนามัย เครื่องสำอาง ลิปสติก และยังไปในโซนขนมขบเคี้ยวด้วย เขาปล่อยให้เธอเลือกซื้อของตามที่เธอต้องการ จนของแทบล้นรถเข็นออกมา “ซื้อเยอะขนาดนี้ กักตุนไว้เผื่อน้ำท่วมหรือไง” “เปล่าสักหน่อยค่ะ แค่ชะเอมไม่ค่อยมีโอกาสได้มาซื้อของเองแบบนี้ ก็เลยอยากซื้อไว้เยอะๆ เพราะไม่รู้จะได้มาอีกเมื่อไหร่ พี่ฌอร์นก็เห็นว่ามีขนมออกใหม่ตั้งหลายอย่าง” เธอทำหน้าบูดใส่ คำพูดของเธอทำให้เขาคิดได้ว่า บางที... เขาอาจจะกักบริเวณเธอมากเกินไป จนทำให้เธอขาดอิสระในการใช้ชีวิต โดยเฉพาะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขามองข้ามแบบนี้ “โอเค ฉันเข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าฉันจะหาเวลาพาเธอมาซื้อของทุกเดือน โอเคไหม” “จริงเหรอคะ!” “ฉันเคยโกหกเธอด้วยหรือไง” “ไม่เคยค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” เธอสวมกอดเขาทันทีในลานจอดรถ ฌอร์นนิ่งอึ้งไปนิดหน่อย “ไปเถอะ รีบกลับบ้าน เดี๋ยวรถจะติด” “ค่ะ” พอมาถึงบ้าน อาบน้ำเตรียมจะนอน เธอก็เข้ามาเรียกเขาที่ห้องนอนยิกๆ จนเขารำคาญ เอมมาลินพาฌอร์นไปที่ห้องทำงานของเธอ และยังสั่งให้เขายืนนิ่งๆ อีก “จะทำอะไร” “วัดตัวค่ะ” เธอตอบและหยิบสายวัดมาวัดที่แขน หัวไหล่ ความกว้างรอบต้นแขน เอว สะโพก ความยาวของขา วัดทุกส่วนของร่างกายเขาและจดยิกๆ