บทที่ 18 ที่ปรึกษา

ภัทรดนัยมาหาฌอร์นที่บ้าน หลังจากไม่ได้มาพักใหญ่ พอเข้ามาในตัวบ้านก็พบว่าฌอร์นกำลังนั่งดื่มบรั่นดี กินกับแกล้ม เคล้าเพลงที่คลออยู่อย่างสบายใจ ขณะที่เอมมาลินกำลังง่วนอยู่กับการทำอะไรสักอย่างในครัว “เป็นไงบ้างวะ” ภัทรดนัยเอ่ยถาม ฌอร์นยิ้มและโครงหัวเบาๆ “สบายดี แกล่ะเป็นยังไง ได้ข่าวว่าไปหาสาวถึงอังกฤษ” “ก็ใช่น่ะสิ ฉันไปหาโรสมา” “แล้วเป็นยังไง คืนดีกันได้ไหม” “ไม่ได้เลยว่ะ โรสมีแฟนใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว น่าจะคบซ้อนตั้งแต่อยู่กับฉัน” ภัทรดนัยหยิบแก้วที่บาร์มารินเหล้าและกรอกเข้าปากทีเดียวรวด “เบาๆ หน่อย แกเป็นหมอนะ!” “เออ เป็นหมอแล้วไงวะ เป็นหมอจะชอบดื่มเหล้าไม่ได้หรือไง” “แกก็รู้ว่ามันไม่ดีต่อสุขภาพ” “นานๆ กินที ไม่ได้กินแทนน้ำ ไม่เป็นไรหรอก ทำให้เลือดลมสูบฉีดดีเสียอีก” “แกก็คิดเข้าข้างตัวเองอยู่เรื่อย” “ว่าแต่... แกล่ะ เป็นยังไงบ้าง” ภัทรดนัยกระซิบถาม สายตาก็มองเข้าไปในครัว ฌอร์นมองตามสายตาของไอ้เพื่อนรัก ก็เห็นว่ามันกำลังเหล่เมียเด็กของเขาอยู่ “แกหมายถึงเรื่องอะไรล่ะ” “ก็เรื่องเมียแกไง เป็นยังไง ตอนนี้แฮปปีดีไหม” “เรื่อยๆ ว่ะ แค่ช่วงนี้ชะเอมเถียงเก่ง เริ่มรู้ทางฉันบ้างแล้ว” เขาบอกและส่ายหน้าระอา ภัทรดนัยหลุดขำออกมาเสียงดัง “หัวเราะอะไรวะ” “ก็หัวเราะแกไง เด็กมันเริ่มโตเป็นสาวแล้ว ก็ต้องเริ่มรู้มากรู้ทันเป็นธรรมดา ชะเอมเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนะ ไม่ใช่เด็กนักเรียนมัธยมปลายหญิงล้วน ที่หน้าซื่อตาใสยอมให้แกหลอกย่ำยีเล่น” ภัทรดนัยพูดจี้ใจดำ ฌอร์นมองเพื่อนรักอย่างหมั่นไส้ “ก็เพราะเข้ามหาวิทยาลัยเนี่ยแหละ เลยทำให้ฉันต้องปวดหัววุ่นวายอยู่บ่อยๆ ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เลย มีแต่ไอ้เด็กหนุ่มๆ มาจีบ” “เด็กหนุ่มๆ มันจะสู้หนุ่มวัยฉกรรจ์อายุ 30 อย่างแกได้ยังไง ฉันเชื่อว่าชะเอมไม่กล้าลองดีเรื่องแบบนั้นหรอก อีกอย่าง... ฉันคิดว่าชะเอมรักแกมากนะ” “อะไรที่ทำให้แกคิดแบบนั้นวะ” “แกเป็นผู้ชายคนแรกของชะเอม ชะเอมมาอยู่กับแกเกือบปีแล้ว อย่างแกกับชะเอมก็มีอะไรกันเกือบทุกวันทุกคืน มันจะไม่หวั่นไหวกันบ้างหรือไง ชะเอมน่ะดูก็รู้ว่าหัวอ่อนจะตาย ทั้งหัวอ่อนต้องการคนดูแล และแกก็ดูแลน้องเขาได้ น้องมันก็ต้องรักแกบ้างแหละ ว่าแต่แกเถอะ รักชะเอมไหม” ภัทรดนัยถามไปตามตรง คำถามของเพื่อนรักทำให้ฌอร์นชะงัก “ไม่รู้ว่ะ” “เฮ้ย! อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไง ปกติแกอยู่กับผู้หญิงทนซะที่ไหน ขี้เบื่อจะตาย นี่ตั้งแต่มีชะเอมเข้ามาอยู่ในบ้าน แกได้ใช้บริการสาวๆ ดารานางแบบบ้างหรือเปล่า” “ไม่เลย ตั้งแต่มีชะเอมมาอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่เคยใช้บริการผู้หญิงขายตัวเลยสักคน” “นั่นไง เห็นไหม!” ภัทรดนัยตบบ่าฌอร์นฉาดใหญ่ ฌอร์นคิดแล้วก็แปลกใจดี นี่เขาเปลี่ยนไปขนาดที่เพื่อนรักจับสังเกตได้เชียวหรือ ฌอร์นหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ ภัทรดนัยจึงถือวิสาสะเอาบุหรี่เพื่อนมาสูบบ้าง แม้ว่าเขาจะเป็นหมอ แต่เวลาดื่มเหล้ามักจะสูบบุหรี่ไปด้วย เขาไม่ใช่คนติดบุหรี่ แต่สูบบุหรี่เพื่อคลายเครียดบางเวลาเท่านั้น “ชะเอมไม่ใช่สเปคฉัน” “แล้วสาวๆ สเปคของแกเป็นยังไง” “ผู้หญิงเก่ง ฉลาด มั่นใจในตัวเอง สามารถบริหารงาน บริหารธุรกิจได้ ดูแลตัวเองได้ สูง ขายาว เปรี้ยวๆ แต่งหน้าจัดๆ” ฌอร์นว่าไปโน่น ภัทรดนัยโคลงหัว และเงยหน้าขึ้นไปมองเอมมาลินที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ “อืม... ตรงข้ามกับชะเอมคนละซีกโลกเลย” ภัทรดนัยเปรย เพราะเอมมาลินเป็นเด็กแตกเนื้อสาว เพิ่งเริ่มโตเป็นสาว ยังเด็กมากและเพิ่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย จึงประเมินไม่ได้ว่าเธอเก่งหรือไม่เก่ง รู้แค่ว่าเธอถูกเลี้ยงมาอย่างดีจนดูแลตัวเองไม่เป็น ตั้งแต่อนุบาลยันมัธยมปลายเรียนโรงเรียนหญิงล้วนมาตลอด เป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของอวสร เธอไม่แต่งตัวเปรี้ยวจี๊ด ไม่แต่งหน้า และยังมีรูปร่างเล็ก ตัวเตี้ย แต่มีนมมีสะโพกให้ชวนมองอยู่ตลอดเวลา “สเปคแกตรงข้ามกับฉัน ฉันน่ะชอบผู้หญิงแบบชะเอม ตัวเล็กๆ ขาวๆ มีนมมีสะโพกให้น่าเล่น ผมยาวๆ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มติดไปทางสวย ที่สำคัญ... ฉันชอบผู้หญิงดูแลตัวเองไม่ได้ ชอบผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า ชอบผู้หญิงออดอ้อนออเซาะ ช่างพูดช่างเอาใจ” ภัทรดนัยบอก สายตาของเขาจ้องไปที่เอมมาลินนิ่ง ฌอร์นหันไปมองตาม เห็นเอมมาลินเดินมาพร้อมกับจานใส่ขนมคุกกี้เล็กๆ สองใบ “สวัสดีค่ะพี่ภัทร ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ” “สวัสดีครับน้องชะเอม เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม” “สบายดีค่ะ” “ช่วงนี้สุขภาพเป็นยังไงบ้าง ได้นอนหลับพักผ่อนเพียงพอหรือมีอาการอ่อนเพลียอีกไหม” ภัทรดนัยชวนคุย คำถามของเขาทำให้เอมมาลินต้องเหลือบตาไปมองฌอร์น เธอหน้าแดง “ไม่มีแล้วค่ะ ตอนนี้ชะเอมแข็งแรงดี ออกกำลังกายบ่อย นอนเยอะค่ะ” “ดีแล้ว อย่าหักโหมทำอะไรให้มันมากนักล่ะ” ภัทรดนัยเตือน “ค่ะ” “แล้วนี่เอาอะไรมา” ฌอร์นเป็นฝ่ายถามบ้าง เอมมาลินวางจานขนมไว้ตรงหน้าชายหนุ่ม “คุกกี้ค่ะ ชะเอมหัดทำคุกกี้ พี่ฌอร์นกับพี่ภัทรลองชิมดูหน่อยสิคะว่ารสชาติใช้ได้ไหม ชะเอมจะทำไปฝากเพื่อนๆ พรุ่งนี้” “ฉันดื่มเหล้าอยู่ คงไม่เหมาะกับของหวานตอนนี้” ฌอร์นบอก เอมมาลินหน้างอ “ชิ้นเดียวเองค่ะ ไม่ได้เยอะอะไรเลย อีกอย่างชะเอมทำแบบไม่หวานมาก เป็นคุกกี้เพื่อสุขภาพ” เธอเร้าหรือ และยังหยิบคุกกี้มาจ่อปากเขาอีกด้วย ภัทรดนัยเห็นท่าทางของเด็กสาวแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ เพราะมันน่าเอ็นดูไม่น้อย “เธอนี่พูดไม่รู้เรื่อง” “คำเดียวเองนะคะ” เธออ้อนอีก อ้อนไม่พอยังเบียดกายเข้าหา ภัทรดนัยมองเด็กสาวที่ยังสวมชุดนักศึกษาแม้จะมืดค่ำแล้วก็ตาม ฌอร์นหันไปเห็นสายตาของภัทรดนัยก็เอาแขนโอบเอวเธอเอาไว้และอ้าปากให้เธอป้อนคุกกี้ “เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น “อืม... อร่อยดี ใช้ได้เลย” “ถ้าชะเอมจะเอาไปฝากเพื่อนที่มหาวิทยาลัยพรุ่งนี้ รสชาติจะไม่น่าเกลียดใช่ไหมคะ” “ไม่น่าเกลียดหรอก อร่อยอยู่” “แล้วพี่ภัทรล่ะคะ ลองชิมหรือยังคะ” เธอหันไปหาภัทรดนัย ทำให้ฌอร์นแอบเขม่นเล็กน้อย หากมันไม่บอกว่าเอมมาลินเป็นสาวในสเปคและมองตาเป็นมัน เขาคงไม่รู้สึกอะไร แต่นี่มันเล่นชมเอมมาลินจนออกนอกหน้า “ชิมแล้ว อร่อยมากเลย ชะเอมทำเยอะไหม พี่ว่าจะขอเอากลับไปกินกับกาแฟสักหน่อย” “เยอะค่ะ ชะเอมทำไว้เยอะเลย รอแป๊บนะคะ เดี๋ยวชะเอมไปหยิบใส่กล่องให้” เอมมาลินพูดอย่างดีใจ ดีใจเสียยิ่งกว่าเขาชมอีก ฌอร์นกอดเธอเอาไว้แน่น “ขอโทษที่รบกวนด้วยนะ พอดีว่าพี่เป็นคนที่ชอบกินคุกกี้มาก แต่ยังหาร้านอร่อยๆ แบบที่ชะเอมทำไม่เจอสักที” ภัทรดนัยเริ่มเกี้ยว ฌอร์นแอบเตะขาเพื่อนรักไปป้าบใหญ่ “คราวหน้าถ้าพี่ภัทรมาก็โทรมาบอกพี่ฌอร์นก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวชะเอมจะทำคุกกี้เอาไว้ให้” “ได้จ้ะ ขอบคุณชะเอมมากเลยนะ” ภัทรดนัยยิ้มหวาน ส่วนเอมมาลินได้แต่ยืนปลาบปลื้มกับคำชมเสียจนเขาเริ่มหมั่นไส้ “เข้าไปในครัวได้แล้ว ฉันจะคุยธุระกับไอ้ภัทรหน่อย” เขาออกปากไล่หญิงสาว “ธุระ... ธุระอะไรของแก ให้ชะเอมนั่งอยู่ด้วยก็ได้” ภัทรดนัยก่อกวน ฌอร์นหันมามองหน้าภัทรดนัยอย่างไม่พอใจ “เหม็นบุหรี่! ชะเอมไม่สูบบุหรี่ จะให้มานั่งดมควันบุหรี่จากพวกเราหรือยังไง” ฌอร์นหันไปถามอย่างดุๆ ภัทรดนัยร้องอ้อ “พี่ภัทรเป็นหมอ พี่ภัทรสูบบุหรี่ด้วยเหรอคะ” เอมมาลินถามอย่างสงสัย เพราะเธอรู้ว่าฌอร์นมักจะสูบบุหรี่เวลาเครียดๆ แต่ไม่ยักรู้ว่าภัทรดนัยสูบบุหรี่ด้วย “สูบเฉพาะตอนเครียดน่ะ ไม่ได้ติด” “สูบเฉพาะตอนเครียด... หมายความว่าบุหรี่ช่วยให้หายเครียดเหรอคะ” เอมมาลินถามอีก ภัทรดนัยยิ้มน้อยๆ “ใช่ บุหรี่มีสารบางอย่างที่ทำให้คลายเครียด สูบให้คลายเครียดน่ะได้ แต่ก็ไม่สูบให้ติดเหมือนบางคนแถวนี้” ภัทรดนัยเหล่สายตาไปที่ฌอร์น “ถ้าอย่างนั้นชะเอมขอลองสูบด้วยได้ไหมคะ วันนี้ชะเอมเรียนหนักเครียดมากเลย” “ไม่ได้!” เสียงของชายหนุ่มทั้งสองดังประสานขึ้นพร้อมกัน เอมมาลินหงอลงไปทันที “ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องลอง เข้าไปในครัวได้แล้วไป แล้วอย่าให้รู้นะว่าแอบไปลองที่มหาวิทยาลัย” ฌอร์นชี้นิ้วคาดโทษ เอมมาลินยิ้มแหยๆ “ค่ะ” เอมมาลินเดินกลับเข้าไปในครัวแล้ว ภัทรดนัยได้แต่หัวเราะอย่างชอบใจ สวนทางกับฌอร์น เขาได้แต่ส่ายหน้าระอากับหญิงสาว “เป็นยังไง แสบไหมล่ะ!” ฌอร์นหันไปถามเพื่อน “ไม่เบา ก็อย่างนี้แหละ เด็กวัยรุ่น วัยกำลังโต กำลังอยากรู้อยากลอง” “อยากรู้อยากลองไม่เข้าเรื่องน่ะสิ!” “เอาน่า... ยังไงแกก็คอนโทรลชะเอมได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญหาหรอกน่า” ภัทรดนัยปลอบใจเพื่อนรักที่มีเมียเหมือนมีลูกสาวและยิ้มขบขันชอบใจ ฌอร์นได้แต่ส่ายหน้ากรอกเหล้าเข้าปากทีเดียวหมดแก้ว!