“แต่...” เจนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“แม่ขอนะ นังมิลาดมันเดินด้วย แม่อยากให้เจนเด่นที่สุด และดีที่สุด จริงไหมจอร์จ” แอนนาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง และมองจอร์จที่ยิ้มให้เธอ
“ครับ”
“เอาละอีกหนึ่งอาทิตย์ก็จะเดินแบบ พรุ่งนี้แม่มาสอนนะ” แอนนาเอ่ยบอกแล้วลุกขึ้น เจนกับจอร์จจะลุกขึ้นตาม แอนนาโบกมือให้นั่งลง
“ไม่ต้องส่งแม่ไปเอง พรุ่งนี้แม่จะมาบ่ายๆ นะ จะได้พักผ่อนกัน” แอนนาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“ค่ะ” เจนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงงุนงงไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด ส่วนจอร์จนั้นนั่งกระดิกเท้าอมยิ้ม ในขณะเดียวกันแอนนาก้าวเดินออกจากบ้านไปทันที
“ได้เวลา” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“ได้เวลาอะไรคะ” เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ได้เวลาปั๊มลูกแล้ว” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระเส่า เธอหันหน้าไปมองเขา เขากลับประกบริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อนและดูดดื่ม เธอตอบรับเขาเป็นอย่างดีเลยทีเดียว เขาดันเธอเอนหลังชิดผนังเบาะ
“อย่าค่ะนี่มั
