“ขอบคุณมากนะครับมิสเตอร์มานอฟ และเจนที่มาเดินแบบให้พี่” เบสเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม ขณะที่กำลังเดินมาหน้างาน
“ด้วยความยินดีครับ ได้พาเจนออกมาเปิดหูเปิดตาด้วย” จอร์จเอ่ยบอก อีกทั้งยังจับมือเจนอยู่ราวกับแสดงตัวเป็นเจ้าของ
“จอร์จคะ เจนอยากกลับบ้านแล้ว” เจนเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทันทีเมื่อเห็นมิลานก้าวเดินเข้ามา
“ครับ ที่รัก” จอร์จเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วจับมือเธอก้าวเดินขึ้นรถลีมูซีนสีดำที่จอดรอหน้างาน เขานั่งเบาะหลังกับเธอ
“เจนวันนี้คุณสวยกว่าทุกวัน ถ้าเป็นที่บ้านคงไม่ได้ออกไปไหนแน่” จอร์จเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“คุณนี่” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเขินอาย
“เจน รู้จักเบสมานานแล้วหรือ” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ค่ะ พี่เบสเป็นรุ่นพี่เจนปีหนึ่งตอนที่เรียนมัธยม”
“เอ๋อ” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เธอเผยรอยยิ้มเช่นกันและที่ซบไหล่ของเขา จอร์จเขาจึงโอบไหล่ของเธอ
“เจน มิลานไม่ได้ท้องกับผมนะ” เขาเอ่ยบอกด้วย
