"เสี่ย... ดาบอกให้กลับไปไง! ฟังไม่รู้เรื่องหรือไงคะ!"
ฉันตะคอกเสียงแหบพร่า พยายามพยุงร่างกายที่สั่นเทาเพราะพิษไข้ให้ลุกขึ้นประจันหน้ากับชายหนุ่มที่ยืนทำหน้ายักษ์อยู่ปลายเตียง
"เออ! กูฟังไม่ออก! และกูก็ไม่กลับด้วย!"
เสี่ยครามตวาดกลับ เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้องชุดแคบๆ
"มึงกล้าดียังไงไม่รับสายกู ไม่ตอบแชทกู ทิ้งให้กูนั่งโง่อยู่ที่ร้านคนเดียว มึงคิดว่ามึงเป็นใครโซดา"
"ดาก็บอกแล้วไงว่าดาป่วย! เสี่ยแหกตาดูบ้างสิว่าหน้าดาซีดแค่ไหน! อีกอย่างฉันบอกเจ๊กิ๊งไปแล้วว"
ฉันชี้ไปที่หน้าตัวเองที่ร้อนผ่าวด้วยไข้
"ดาไม่ใช่ทาสเสี่ยนะ ที่ต้องสแตนด์บายรอตลอด 24 ชั่วโมง!"
"ป่วยเหรอ? หึ! หรือหนีเที่ยวกับผู้ชายคนอื่นจนเพลียกันแน่"
เสี่ยครามแค่นยิ้มสมเพช สายตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องเหมือนกำลังหาหลักฐาน (โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าก่อนหน้านี้มี หมอไฟมานั่งเช็ดตัวให้ฉันจนห้องสะอาดกริบ)
"ดาไม่ได้เที่ยว"
"โกหก!
