หลังจากผ่านมื้ออาหารอันแสนอึดอัดกับพี่ไฟมาเมื่อวาน ร่างกายของฉันที่ถูกใช้งานอย่างหนักจากสมรภูมิรักของเสี่ยครามก็เริ่มประท้วง เช้าวันนี้ฉันลุกจากเตียงไม่ไหว หัวมันหนักอึ้งเหมือนมีใครเอาหินมาวางทับ ลำคอแห้งผากและระบมไปหมด
"ไม่ไหว... ไปทำงานไม่ไหวจริงๆ"
ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนจะกดส่งข้อความลางานกับเจ๊กิ๊ง แล้วสลบไสลไปด้วยพิษไข้ โดยไม่รู้เลยว่าโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวนั้นสั่นเตือนรัวๆ จากข้อความของใครบางคน
พี่ไฟ... ชายแสนดีที่หาจากไหนไม่ได้อีก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาในเวลาบ่ายแก่ๆ ฉันพยายามพยุงร่างที่สั่นเทาไปเปิดประตู และภาพที่เห็นตรงหน้าก็คือ
"พี่ไฟ"
ในชุดไปรเวทสะอาดตา ในมือถือถุงยาและถุงอาหารพะรุงพะรัง
"ดา! ทำไมหน้าซีดแบบนี้ ตัวร้อนจี๋เลย"
พี่ไฟรีบเข้ามาประคองฉันทันทีที่เห็นสภาพ
"พี่โทรหาดาทั้งวันไม่รับ พี่เลยถือวิสาสะมาหา"
"ดา... ดาปวดหัวค่ะพี่ไฟ"
ฉ
