หน้าห้องพักฟื้น
หลังจากที่ฉันแยกย้ายจากเสี่ยคราม ฉันก็ตรงมาหาแม่ที่โรงพยาบาลทันทีเป็นห่วงและรู้สึกผิดด้วย พอมาถึงหน้าห้องแม่ ฉันยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าประตูที่แง้มไว้ แม่ฉันย้ายมาอยู่ห้องพักฟื้นส่วนตัวแล้ว มือที่ถือถุงผลไม้และของบำรุงราคาแพงสั่นจนควบคุมไม่ได้ เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากด้านในมันคือความจริงที่ฆ่าฉันให้ตายทั้งเป็น
"ตาไฟ... ป้าขอร้องล่ะนะ อย่าบอกยัยดาเรื่องนี้เด็ดขาด ป้าไหว้ล่ะลูก"
เสียงของแม่สั่นและเบาหวิวเหมือนคนไม่มีแรง
"แต่คุณป้าครับ... โรคหัวใจที่เป็นอยู่เดิมมันก็แย่พออยู่แล้ว แต่นี่ผลชิ้นเนื้อยืนยันว่าป้าเป็น 'มะเร็งระยะที่สาม' นะครับ ถ้าไม่รีบรักษาตอนนี้ หัวใจป้าจะแบกรับการให้คีโมไม่ไหว"
เสียงพี่หมอไฟดูเครียดจัดและกดดันอย่างเห็นได้ชัด
"ป้ารู้... ป้าถึงได้บอกว่าไม่ต้องรักษาไง ป้าอยู่มานานพอแล้ว ป้าไม่อยากเห็นยัยดาต้องทำงานหนักมาช่วยป้าอีก"
"แต่น้องมีสิทธิ์รู้ครับป้า!
