WAR ZONE CLUB
ร่างกายของฉันมันประท้วงขั้นสุดแล้ว สองสัปดาห์ที่แทบไม่ได้นอน งานที่ผับต่อด้วยการไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล ข้าวปลาแทบไม่ได้ตกถึงท้อง ความเครียดเรื่องค่าผ่าตัดที่พี่ไฟสำรองให้ยิ่งกดดันจนฉันหายใจไม่ออก
"โซดา! ไหวไหมมึง หน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วนะ!"
เสียงอีปูตะโกนฝ่าเสียงดนตรี
"ไหว... อีกแค่สองโต๊ะ... กูก็จะได้ทิปเพิ่ม..."
ฉันพยายามประคองถาดเหล้าที่ดูเหมือนจะหนักขึ้นเป็นร้อยกิโลกรัม แต่แล้วโลกทั้งใบก็หมุนเคว้ง แสงไฟในคลับพร่าเลือนจนกลายเป็นสีขาวโพลน
เพล้งงง!
เสียงถาดร่วงลงพื้นพร้อมกับร่างของฉันที่ทรุดฮวบลงท่ามกลางความตกใจของผู้คน
"กรี๊ดดด! อีโซดา! ช่วยด้วยค่ะ! อีโซดาเป็นลม!"
เสียงอีปูแผดลั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยิน
ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในห้องนอนที่คุ้นตา กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ และความเงียบสงบทำให้นึกออกทันทีว่าที่นี่คือชั้นสาม... ห้องส่วนตัวของเสี่ยคราม
"ฟื้นแล้วเหรอ? อยากตายหร
