สองสัปดาห์ที่ผ่านมา
WAR ZONE CLUB
ผับชั้นล่าง
บรรยากาศในคลับแปลกไปจนเจ๊กิ๊งยังต้องทัก เสี่ยครามยังคงมาที่นี่ทุกคืน เขานั่งที่เดิม มุมเดิม แต่ที่แปลกคือ... ข้างกายเขาว่างเปล่า ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าใกล้ และเขาก็ไม่เรียกใครเลย รวมถึงฉันด้วย เราสบตากันบ่อยครั้งผ่านกระจกเงา แต่มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและทิฐิ
"อีดา... เสี่ยเค้ามองมึงจนตัวจะทะลุอยู่แล้วนะนั่น มึงไม่เข้าไปหาหน่อยเหรอวะ?"
อีปูกระซิบข้างหูขณะที่ฉันกำลังเช็ดเคาน์เตอร์บาร์
"ไม่ล่ะปู... ต่างคนต่างอยู่ดีแล้ว กูไม่อยากเอาตัวไปแลกขอความรักของเขาอีกแล้ว"
ฉันตอบโดยไม่หันไปมองทางนั้น
"แต่มึงดูสิ... คืนนี้เขาก็ไม่เรียกเด็กคนไหนเลยนะ นั่งกระดกเหล้าเพียวๆ อยู่คนเดียว มึงไม่สงสารเขาเหรอ?"
"คนอย่างเสี่ยครามมีอะไรน่าสงสารวะปู? เขามีเงิน มีผู้หญิงเยอะแยะ... ส่วนกูนี่สิที่น่าสงสาร"
สงสารตัวเองก่อนเนาะสาว
โรงพยาบาล
เช้าว
