หลังจากรถสปอร์ตของเสี่ยครามขับลับสายตาไป ฉันยืนถอนหายใจทิ้งอยู่ครู่ใหญ่ คำว่า "กูหวงก้าง" ยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันเป็นคำที่ฟังดูร้ายกาจแต่กลับทำให้หัวใจเจ้ากรรมของฉันพองโตอย่างห้ามไม่ได้ ฉันรีบพาตัวเองขึ้นห้องพักเพื่ออาบน้ำชำระล้างร่องรอยแห่งความเร่าร้อน
ก่อนออกจากห้อง ฉันยืนเช็กความเรียบร้อยหน้ากระจกอย่างละเอียด รอยคิสมาร์กที่เสี่ยทิ้งไว้วันนี้มันเข้มกว่าทุกครั้ง ฉันต้องประโคมคอนซีลเลอร์ทับไปหลายชั้นจนดูเนียนกริบ ก่อนจะคว้าเสื้อคอจีนสีอ่อนมาใส่เพื่อบังรอยเหล่านั้นให้มิดชิดที่สุด
โรงพยาบาล
เมื่อมาถึงหน้าห้องพักฟื้นของแม่ ฉันก็เจอเข้ากับร่างสูงในชุดกาวน์ที่คุ้นเคย
"อ้าวโซดา... มาพอดีเลยนะ"
พี่ไฟยิ้มทัก แววตาอบอุ่นของเขาสว่างวาบขึ้นทันทีที่เห็นหน้าฉัน
"พี่ไฟ... สวัสดีค่ะ ตรวจเสร็จแล้วเหรอคะ?"
ฉันฝืนยิ้มให้ร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจยังรู้สึกผิดต่อคนตรงหน้าอย่างรุนแรง
