แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบางๆ เข้ามาในห้องนอน ทำให้ห้องสว่างไสวด้วยแสงสีทอง แต่สำหรับชลิดาแล้ว แสงแดดนั้นดูหม่นหมอง ไร้ความหมาย เธอลืมตาตื่นขึ้นบนเตียงขนาดใหญ่ที่ว่างเปล่า สายตาจับจ้องไปที่เพดานสีขาว
ห้าวันผ่านไปแล้ว... ห้าวันที่เธอตื่นขึ้นมาคนเดียว ห้าวันที่ความเงียบกลืนกินทุกเสียงหัวเราะและความอบอุ่น ห้าวันที่เธอได้แต่ทบทวนความผิดพลาดของตัวเอง
ทุกอย่างในห้องยังคงเหมือนเดิม เฟอร์นิเจอร์ยังอยู่ในที่เดิม ภาพถ่ายยังแขวนอยู่บนผนัง แต่ทั้งหมดนี้ไร้ชีวิตและไร้ความหมาย เพราะไม่มีเขา
ชลิดาลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ มือลูบไล้ที่นอนด้านที่ชัยธวัชเคยนอน มันเย็นเฉียบ ว่างเปล่า เหมือนกับหัวใจของเธอที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิด
"พี่ชัย..." เธอกระซิบ เสียงแหบพร่า "อ้อคิดถึงพี่มากเลยค่ะ"
เธอเหนื่อยกับการร้องไห้แล้ว เธอเหนื่อยกับการจมอยู่กับความเศร้าที่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย
เธอเดินลงบันไดมาที่ห้องน
