ชัยธวัชยืนมองโทรศัพท์ที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ หน้าจอที่แสดงข้อความของชลิดาดับไปแล้ว แต่เขายังรู้สึกว่าเขายังเห็นมันอยู่อย่างชัดเจน ความสงบภายนอกของเขานั้นเป็นเพียงเกราะกำบังความร้อนรุ่มที่กำลังเผาผลาญอยู่ภายใน
‘อ้อจะรอพี่ จนกว่าพี่จะลงมาพบอ้อ’
ข้อความนี้มิใช่เพียงประโยค แต่มันคือโซ่ตรวนที่ตรึงเขาไว้กับความทรมาน มันวิ่งวนอยู่ในหัวของเขาวุ่นวายไปหมด เขาไม่สามารถที่จะคิดจะทำอย่างอื่นได้เลย ความคิดมีแต่เรื่องนี้ ข้อความนี้วิ่งพล่านอยู่ตลอดเวลา
ภาพที่เขาจินตนาการถึงชลิดาชัดเจนราวกับภาพถ่าย: เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟาสีครีมตัวนั้น ใบหน้าที่ซีดเซียวหม่นหมองคงมีน้ำตาไหลรินอาบแก้ม ดวงตาที่แดงช้ำที่กำลังจ้องมองมาที่ประตูลิฟต์ ที่เปี่ยมไปด้วยแววแห่งความหวังที่เปราะบางที่สุด หวังเพียงแค่ได้เห็นเงาของเขาที่เดินออกมา
เธอคงจะทุกข์ทรมานใจมากสินะ... ความคิดนี้แทงเข้ากลางใจเขาอย่างเจ็บปวด เป็นความเจ็บปวดที่เกิด
