ความเงียบในห้องนั่งเล่น นั้นไม่ใช่ความสงบ แต่เป็น เสียงกรีดร้องที่ถูกเก็บไว้ภายใน ชลิดา ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมภายใต้แสงสลัวของโคมไฟ ร่างกายของเธอดูเล็กและเปราะบาง ในความมืดมิด ใบหน้าของเธอแห้งผาก จากน้ำตาที่เหือดหายไปแล้ว ดวงตาที่แดงก่ำและว่างเปล่า จ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ราวกับกำลังมองดู ชีวิตของตัวเองที่แตกสลาย
เธอกุมโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ฝ่ามือของเธอเย็นเฉียบ ทั้งที่บ้านไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศ ความรู้สึกผิดและโกรธ กัดกินร่างกายเธอจนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรง ภาพของเพื่อนร่วมงาน ที่โรงพยาบาลฉายชัดอยู่ในมโนสำนึก สายตาตัดสิน และ คำซุบซิบนินทา ที่จะตามมาหากคลิปวิดีโอถูกเผยแพร่ มันคือความตายทางสังคม สำหรับแพทย์หญิงผู้เปี่ยมด้วยศักดิ์ศรีอย่างเธอ
แจ้งความ? ความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว แต่มันก็ถูกบดขยี้อย่างโหดร้าย หลักฐานเดียวที่มีคือคำขู่ หากเธอแจ้งความเมื่อไหร่ ด้วง ก็จะกดปุ่มส่งคลิปทันท
