ชัยธวัช ทรุดตัวลงบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ที่มุมห้อง ความอ่อนแอ และ ความปวดร้าว กัดกินร่างกายเขาจนแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงจะหายใจ เขายังคงอยู่ในล็อบบี้โรงแรมที่ว่างเปล่า ที่ซึ่งความหวังสุดท้ายของชลิดาได้ถูกทำลายลงด้วยความเย็นชาของเขา
เขายกมือที่กำ จดหมายเปียกชื้นและยับย่น ขึ้นมาจ้องมอง รอยยับนั้นคือร่องรอยของการตัดสินใจที่หนักอึ้งที่สุดในชีวิตของเธอ ชัยธวัชปล่อยให้ความรู้สึกผิดท่วมท้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ คลี่กระดาษที่แทบจะขาดออกอย่างระมัดระวัง
ลายมือของชลิดา ยังคงงดงามและคุ้นเคย แต่ รอยน้ำตา ที่ซึมเป็นดวง ๆ บนกระดาษทำให้ตัวอักษรบางส่วนเลือนราง ราวกับว่า ความจริงใจของเธอถูกบดบังด้วยความเจ็บปวด
“พี่ชัยคะ... อ้อรู้ว่าคำพูดใด ๆ ในตอนนี้มันไม่มีความหมายอีกแล้ว แต่ให้พี่รู้ไว้ว่า ทุกตัวอักษรที่อ้อเขียนนี้ คือเลือดเนื้อและจิตวิญญาณ ของอ้อ... อ้อไม่เคยหยุดรักพี่เลยแม้แต่วินาทีเดียว
สิ่งที่เกิดขึ้
