ชลิดาลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องนอนที่แสนอบอุ่น บรรยากาศรอบตัวในเช้านี้ช่างแตกต่างจากความอ้างว้างในโกดังร้างอย่างสิ้นเชิง แสงแดดอ่อนยามสายสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านลูกไม้เข้ามาเป็นลำแสงสีทองละมุนตา ตกกระทบลงบนปลายเตียงและแจกันดอกไม้แห้งที่มุมห้อง ฝุ่นละอองเล็กๆ เต้นระบำอยู่ในแสงแดดนั้นราวกับจะบอกว่าโลกยังคงหมุนไปอย่างงดงาม
ภายนอกหน้าต่าง เสียงนกร้องจิ๊บๆ แว่วมาจากกิ่งโมกที่หน้าบ้าน ลมพัดเอื่อยๆ จนใบไม้ไหวเอนส่งกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ที่สวนหลังบ้านโชยเข้ามา
ภายในบ้านไร้ซึ่งเสียงอึกทึก มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตอกย้ำถึงความปลอดภัยที่เธอถวิลหา
ชลิดากวาดสายตามองไปรอบห้องช้าๆ หัวใจเผลอกระตุกวูบเมื่อพบว่าที่นอนข้างกายว่างเปล่า มีเพียงรอยยับย่นของผ้าปูเตียงที่ยังทิ้งร่องรอยความอบอุ่นไว้ให้เห็น เธอพยายามมองหาชายผู้เปรียบเสมือน 'เกราะแก้ว' ที่ปกป้องเธอจาก
