บรรยากาศในวอร์ดผู้ป่วยช่วงบ่ายโมงครึ่งเต็มไปด้วยความสดใส ชลิดาในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาดูมีน้ำมีนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มขณะพูดคุยหยอกล้อกับเพื่อนร่วมงาน ความสุขที่ได้รับจากอ้อมกอดของชัยธวัชในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ประดุจเกราะแก้วที่ช่วยเยียวยาบาดแผลในใจจนเกือบจะหายดี
สายตาของเธอเหลือบมองนาฬิกาผนังพลางอมยิ้ม อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็จะพ้นหน้าที่และได้ไปนั่งทานข้าวสบตากับสามีสุดที่รักตามที่นัดกันไว้
ครืด!... ครืด!... ครืด!
ชลิดายิ้มละไม มือเรียวเอื้อมไปหยิบมือถือขึ้นมาด้วยความคาดหวังว่าจะเป็นเบอร์ของชัยธวัชที่โทรมาบอกว่าใกล้จะถึงแล้ว ทว่า...
ทันทีที่สายตาปะทะกับชื่อ ‘พี่ด้วง’ บนหน้าจอ หัวใจของเธอก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความหนาวเหน็บแล่นปราดไปทั่วสันหลังจนต้องรีบเดินเลี่ยงออกไปในมุมอับสายตาของเพื่อนร่วมงาน
“พี่ด้วง...” เธอพยายามเค้น
