โบว์พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงเพราะความเขินกลับมา เธอเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือแล้วก็ต้องตกใจ
"พี่ไทเกอร์คะ พอได้แล้วค่ะ โบว์ต้องไปแสตนด์บายที่เกตแล้วนะคะ เที่ยวบินถัดไปกำลังจะแลนดิ้งแล้ว ถ้าหัวหน้าไม่เห็นโบว์ โบว์โดนหักเงินเดือนแน่ๆ"
"ใครจะกล้าหักเงินเดือนโบว์? พี่บอกแล้วไงว่าพี่เป็นเจ้าของที่นี่"
ไทเกอร์พูดอย่างเอาแต่ใจ มือหนายังคงวนเวียนอยู่แถวสะโพกมน
"ไม่ได้ค่ะ ถึงพี่จะเป็นเจ้าของ แต่โบว์ก็เป็นพนักงาน โบว์อยากทำงานด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่ใช้อภิสิทธิ์ความเป็น เด็กท่านประธาน นะคะ"
โบว์ทำหน้าดุใส่คนหนุ่มตรงหน้า
"ปล่อยค่ะพี่ไทเกอร์ถ้าไม่ปล่อย โบว์จะโกรธจริงๆ ด้วย"
พอได้ยินคำว่า โกรธไทเกอร์ก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาถอนหายใจยาวอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะค่อยๆ คลายอ้อมกอดออกแต่ยังไม่วายจับมือเธอไว้
"โอเคครับๆ พี่ไม่แกล้งแล้ว แต่โบว์ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ"
"ข้อแลกเปลี่ยนอะไรคะ "
