เช้าวันเดินทางกลับ บรรยากาศในห้องเพนท์เฮาส์เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรักที่เพิ่งผ่านพ่นค่ำคืนอันเร่าร้อนมา ไทเกอร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่า แขนแกร่งยังคงโอบกอดร่างบางของโบว์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
"อื้อ... พี่ไทเกอร์ พอแล้วค่ะ โบว์ลุกไม่ไหวแล้วนะ" โบว์ครางประท้วงเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงจมูกโด่งที่ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธอตั้งแต่เช้ามืด
"ก็เมื่อคืนโบว์น่ารักขนาดนั้น ใครจะอดใจไหว"
ไทเกอร์หัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะยอมผละออกมาพยุงร่างบางให้ลุกขึ้น
"ไปอาบน้ำแต่งตัวครับ เดี๋ยวพี่จัดการเรื่องกระเป๋าเอง วันนี้พี่มีเซอร์ไพรส์รออยู่ที่สนามบินด้วยนะ"
ไทเกอร์ดูแลโบว์อย่างดีผิดกับภาพลักษณ์มาเฟียจอมโหด เขาช่วยเธอสวมรองเท้า จัดปกเสื้อให้เรียบร้อย ราวกับเธอเป็นตุ๊กตาแก้วที่เขาต้องทนุถนอมที่สุดในชีวิต
เมื่อรถลีมูซีนหรูเคลื่อนมาจอดที่หน้าอาคารผู้โดยสารขาออก โบว์ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างคุ
