"พี่ปัณณ์หยุดก่อน" มือบางดันอกแกร่งหมายจะให้เขาออกห่างกาย ตั้งแต่ที่อีฟพยุงคนตัวสูงออกมานั่งพักที่โซฟาเขาก็เอาแต่ซุกหน้าคลอเคลียกับซอกคอของเธอ จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมละมุนจากเรือนกาย ทั้งที่ลูกน้อยทั้งสามนั่งมองการกระทำของคนเป็นพ่อตาปริบๆ
"ไม่หยุด ตัวอีฟหอม" ยิ่งว่าเหมือนยิ่งยุ ปัณณ์ซุกหน้าสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากซอกคอขาว เลื่อนไล้ลงมาที่เนินอกอิ่มแล้วเลื่อนกลับไปที่ซอกคอหอมอย่างเอาแต่ใจ
"พี่ปัณณ์ อายลูก อายพี่เตอร์บ้างสิ" อีฟว่า ตอนนี้เตอร์ถูกไล่ให้ไปยืนห่างเป็นโยชน์เพราะเจ้านายหนุ่มบอกว่าเหม็น พอได้กลิ่นกายของบอดี้การ์ดทั้งสองก็ทำเอาพะอืดพะอมอยู่ร่ำไป
"คุงแม่ไม่ต้องอายฮับ พวกเยาเข้าใจ คุงพ่อไม่ฉะบายเยยอยากอยู่ใกล้ๆ คุงแม่ เหมืองตองพวกเยาไม่ฉะบาย" ไออุ่นบอกด้วยความเข้าใจ เวลาที่ตัวเองไม่สบายก็อยากอยู่ใกล้ๆ ให้คนเป็นแม่ดูแลเหมือนกัน
"ไออุ่นพูดถูกครับ พ่อไม่สบาย แต่พอได้กลิ่นหอมของคุณแม่พ่อ
