เวลาผ่านไป สี่ปี ผมกับน้องอิง ตอนผมเรียบจบ ตอนนั้นน้องอิงอยู่ปีสองอยู่เลย
ส่วนวันนี้ผมมารอรับ ภรนยาสาวหมออิงอิง นักศึกษาเเพทยย์ปีหก ที่กำลัง เเอกซเทริ์น เป็นหมอในโรงพยาบาล เดินออกมาจากตึกคนใข้ด้วยใบหน้ายิ้มเเย้ม
วันนี้เป็นการฝึกงานที่โรงพยาบลวันสุดท้ายของเธอเเละเป็นวันที่ผมวางเผเนไว้ว่าจะปั้มเบบี๋กันคืนนี้
เนื่องจากคุณพ่อคุณเม่เริ่มรบเร้าอยากอุ้มหลานกันเเล้ว
"เหนื่อยไหมครับ เมีย"
ผมถามน้องทันทีที่นเองขึ้นมานั่งบนรถ
"ไม่เหนื่อยคะออกจะ โล่งใจมากว่าที่ฝึกงานจบเเล้ว ทีนี้ก็เหลือเเค่รับใบประกอบวิชาชีพ ก็เรียนจบซักทีกลับไปอิงจะนอนให้เต็มที่เลยคะ "
"นอนไม่ได้ครับ คืนนี้เรามีนัดกันนะครับ อย่าลืมสิ?
ร่างสูงโน้มตัวลงงมากระซิบข้างหูภรรยา ตัวเล็ก
อิงอิงเองก้รุ้ว่านัดของเขาคืออะไร รอบบนี้เธอคงงอ้างว่ายังเรียนไม่จบไม่ได้เเล้วสินะ ...
"พรุ่งนี้ไมได้เหรอคะ ?
"ไม่ได้ครับ คืนนี้พี่จะใส่ให้เต็ม
