"ลูกเป็นยังไงบ้าง"
"ไม่เป็นอะไรแล้วครับ" ชาละวันยังพอพูดได้แต่เปล่งเสียงออกมามากไม่ได้ ขนาดกลืนน้ำลายลงคอยังรู้สึกสะเทือนไปถึงแผล
"แม่ดีใจนะที่ลูกกลับมา อย่าทำแบบนี้อีกรู้ไหมว่าแม่กับพ่อเป็นห่วงแค่ไหน"
"ครับ" ตอนที่คุยกับแม่ชาละวันยังคอยมองไปที่ประตู
"คุณหมอบอกว่าให้เข้ามาพร้อมกันหลายคนไม่ได้" เหมือนแม่จะรู้แล้วว่าลูกชายมองหาใคร
คุยด้วยกันอยู่ครู่หนึ่งก็ต้องออกมา เพราะยาที่ให้ไปเริ่มออกฤทธิ์หมออยากให้คนไข้พักผ่อนให้มากกว่านี้
เสน่หาเห็นทุกคนออกมาแต่ไม่มีใครพูดอะไรตกลงเธอจะเข้าไปหาเขาได้ไหม แต่ก็ไม่กล้า
"คุณชาละวันเป็นยังไงบ้างคะคุณแม่" งามพร้อมเห็นเพื่อนไม่กล้าถามก็เลยถามให้
"คุยได้บ้างแล้ว แต่คุณหมออยากให้พักผ่อนให้มาก แม่ว่าพวกเรากลับไปก่อนเถอะ"
งามพร้อมหันกลับไปมองหน้าเพื่อนที่เอาแต่มองเข้าไปในห้อง ICU
"ถ้างั้นเราสองคนกลับก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะมาเยี่ยมคุณชาละวันอีกที" พูดจบงามพ
