"เสน่ห์" ชาละวันเอาแต่จับจ้องใบหน้าและแววตาของเธอ เขารู้ว่าเธอต้องได้ยินที่แม่พูดเมื่อครู่แน่ เขาไม่รู้ว่าท่านจะพูดเรื่องนี้ขึ้นมาเลยหยุดยั้งคำพูดของท่านไม่ทัน
"ฉันดีใจนะที่คุณออกมาพักที่ห้องพักฟื้นได้แล้ว" ก่อนหน้าเธอได้ไหว้แม่ของเขาไปแล้ว และก็มอบกระเช้าผลไม้ที่ติดมือมาให้กับท่าน ที่จริงเสน่หามีอะไรอยากจะพูดกับเขาอีกตั้งมากมาย รอให้เขาออกมาพักฟื้นที่ห้องธรรมดาก่อน แต่ไม่คิดว่าจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ มันไม่แปลกหรอกที่เขาจะพูดแบบนั้นให้แม่ฟัง เพราะเธอก็รู้อยู่แล้วว่าตัวเองมีสถานะแค่ไหน ดีเหมือนกันจะได้ง่ายต่อการตัดสินใจหน่อย
"คิดถึงคุณนะ" ชาละวันพูดทั้งๆ ที่แม่ก็ยังอยู่ในห้องนี้ด้วย เขาอยากให้เธอไม่ต้องไปใส่ใจกับคำที่แม่พูด
"ฉันก็อยู่ตรงนี้จะคิดถึงทำไมคะ เรื่องคดีความท่านรัฐมนตรีรับปากว่าจะช่วย และเมื่อวานคนของท่านก็ติดต่อมาแล้วค่ะ" เธอพูดเบี่ยงเบนไปเรื่องอื่น เพราะไม่
