บทที่ 9

บำเรอรักวิศวะร้าย บทที่ 9 "มันเกิดอะไรขึ้น" "จะอะไรล่ะคะ ก็พนักงานใหม่น่ะสิสร้างเรื่องจนได้" อิงอรเห็นหัวหน้าคนงานออกมาเลยแจ้งเรื่องไป "พนักงานที่เพิ่งเข้ามาใหม่เนี่ยนะ" "ใช่ค่ะลูกค้าแย่งกัน" ไม่นานผู้จัดการของสถานบันเทิงก็ออกมาดูเหตุการณ์ และเคลียร์พื้นที่เพื่อให้ลูกค้าที่ไม่เกี่ยวข้องได้สนุกกันต่อ ส่วนคนที่มีเรื่องกันตอนนี้ถูกเชิญออกมาพูดคุยด้านนอก "ทางเราจะคิดค่าเสียหายตามจริง" เพราะการทะเลาะวิวาทเมื่อครู่ทำให้เครื่องดื่มและอาหารถ้วยชามของโต๊ะข้างๆ ตกแตกหมด "คิดกับพวกมันเลย" วิเชษฐ์ชิงพูดขึ้นมาก่อน "อ้าวลุงพูดแบบนี้มันก็สวยน่ะสิ ลุงไม่ใช่เหรอที่มาหาเรื่องโต๊ะของพวกฉัน" "ลุงอีกแล้ว" คำนี้พูดเบาๆ ก็เจ็บ คนอื่นเรียกเสี่ยแต่ไอ้เด็กพวกนี้มาเรียกลุง "กูหน้าเหมือนพี่ชายพ่อพวกมึงเหรอ" "อ้าว.." จักรวาลกำลังจะซ้ำไอ้ลุงปากเก่งแต่ถูกการ์ดของร้านเข้ามาห้ามไว้ "พวกมึงเคลียร์กันไปนะ" จังหวะที่สั่งเพื่อนให้เคลียร์เรื่องนี้มือของชาละวันก็เอื้อมไปคว้าแขนเสน่หา "ตามมา" "ปล่อย" เสน่หาไม่ยอมตามไป แต่แรงจะยื้อตัวเองไว้ก็สู้เขาไม่ได้ "ฉันบอกให้ปล่อยไง" "อย่าบอกนะว่าเธอจะกลับเข้าไปทำงานที่แบบนี้อีก" "มันเป็นงานสุจริตทำไมฉันจะทำไม่ได้" พอเป็นอิสระเธอก็รีบเดินเข้าไปด้านใน พวกเพื่อนๆ ที่เคลียร์ค่าใช้จ่ายอยู่ก็หันมามองตอนที่เสน่หาเดินผ่าน "อ้าว?" คิดว่าชาละวันจะลากไปกินแล้ว เสน่หากลับเข้ามาพนักงานก็ทำความสะอาดโต๊ะที่พังเสียหายแล้ว "ขอโทษนะคะหัวหน้า" "ผู้จัดการเรียกเราเข้าไปพบ" "ค่ะ" วันแรกก็เจอเรียกตัวเลย จะรอดไหมเรา ตอนที่เสน่หาเดินตรงไปทางห้องผู้จัดการพนักงานต่างก็มองตาม แล้วหันมาแอบกระซิบพูดคุยไปพร้อมกับหัวเราะ ก๊อกๆ "เข้ามา" "สวัสดีค่ะผู้จัดการ ฉันชื่อเสน่หาเป็นพนักงานใหม่ค่ะ" "นั่งสิ" "ขอบคุณค่ะ" เสน่หาขยับเก้าอี้ที่วางอยู่เบื้องหน้าของโต๊ะทำงานออกเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ วางสะโพกลง "เรามาทำงาน Part Time เหรอ" "เปล่าค่ะ" "เราไม่ได้เรียนเหรอ" "ไม่ได้เรียนแล้วค่ะ" "มีแฟนหรือยัง" "คะ?" "ตอบคำถามฉันมาก็พอ" "ยังไม่มีค่ะ" "ขัดสนเรื่องเงินเหรอ" "เรื่องนี้มันเรื่องส่วนตัวค่ะ" "ที่ถามไม่ใช่อะไรหรอก ถ้าต้องการเงินใช้ฉันจะให้" "คะ?" ทีแรกเธอคิดว่าผู้จัดการจะเรียกเข้ามาคุยเรื่องที่ลูกค้าทะเลาะกันเมื่อครู่ แต่พอนั่งคุยไปได้สักพักเธอก็พอจะรู้แล้ว ผู้ชายเป็นแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ "ขอโทษค่ะ ฉันต้องการทำงานเพื่อแลกกับเงิน" พูดจบเธอก็ลุกขึ้นพร้อมที่จะเดินออกไป "เดี๋ยวก่อนสิ" "ยังจะให้ฉันทำงานที่นี่อยู่อีกไหมคะ" "งานที่คุณทำได้เงินแค่นิดหน่อยเองจะไปทำให้มันเหนื่อยทำไม สวยๆ แบบคุณมีคนพร้อมที่จะดูแล" สายตาคนที่พูดมองเรือนร่างของเธอตั้งแต่ใบหน้าอันงดงามต่ำลงไปถึงทรวดทรงองค์เอว "ถอยไปค่ะ" "ลองคิดดูก่อนก็ได้นะ" ก๊อกๆๆๆ จังหวะเดียวกันนั้นประตูห้องก็ถูกเคาะรัว "ใครวะ!" ขณะที่ผู้จัดการหันกลับไปเสน่หาก็ได้โอกาสรีบเดินอ้อมแล้วไปปลดล็อกประตู "??" พอประตูเปิดออกเธอถึงได้เห็นว่าใครมาเคาะ "ออกมา" คนที่มาเคาะประตูคือชาละวันโดยมีเพื่อนยืนอยู่ด้านหลัง ครั้งนี้เธอยอมเชื่อฟังรีบเดินออกไป "คุณจะพาพนักงานของที่นี่ไปไหน" "เธอเป็นผู้หญิงของฉัน" ชาละวันค่อยๆ หมุนศีรษะหันกลับไปมองใบหน้าของอีกฝ่าย คนที่นี่หรือแม้แต่คนที่มาเที่ยวที่นี่บ่อยๆ รู้จักนิสัยของผู้จัดการคนนี้ดี วันดีคืนดีมันก็เรียกเด็กเอ็นหรือแม้แต่พนักงานเข้าไปสนองตัณหาของมันในห้องทำงาน "จะเป็นผู้หญิงของคุณได้ยังไง เธอบอกว่าไม่มีแฟน" เสน่หาแกะป้ายชื่อพนักงานแล้ววางลงโต๊ะตรงหน้าเพื่อให้รู้ว่าเธอลาออกโดยที่ไม่ต้องพูด และเธอก็ไม่พูดกับคนที่มาช่วยเช่นกัน พอเดินออกมาจากตรงนั้นเสน่หาก็ตรงไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะกระเป๋าของเธอก็อยู่ Locker ด้วย "กับผู้หญิงคนนี้มึงเอาจริงหรือวะ" เพื่อนไม่เคยเห็นว่าชาละวันจะทุ่มทุนสร้างกับผู้หญิงที่ไหนขนาดนี้ ตอนที่เธอเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชาละวันยังยืนรออยู่หน้าห้อง ชาละวันไม่ได้ตอบคำถามของเพื่อนหรอก แต่ถึงแม้ไม่ตอบสายตาของเขาก็บ่งบอกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น หรือว่าสิ่งที่ชาละวันทำอยู่แค่ล่อเหยื่อให้ติดกับ..