#ตกดึก
ภายในห้องมืดสนิทและเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของคนที่นอนอยู่อีกฝั่งของห้อง
จะว่าไปนี่มันก็หลายวันมาแล้วที่ต้องนอนคนเดียว ใจจริงก็อยากจะนอนกอดคุณเฟยให้แน่น ๆ ทั้งคืน แต่มันติดที่ต้องเอาคืนให้เข็ดโทษที่เขามันใจโลเล
“น้ำอิง”
“…”
“หลับหรือยัง”
“…” ฉันรีบหลับตาลงทันทีเมื่อมีแสงแฟลชจากโทรศัพท์ของคุณเฟยสาดส่องมา
“พื้นมันแข็งมากเลยนะ อ่า!”
“ฉันปวดหลังจัง ขอขึ้นไปนอนบนเตียงได้ไหม”
ใช้ข้ออ้างแบบนี้เจ้าเล่ห์ซะจริง เอายังไงดีล่ะทีนี้จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะแกล้งหลับอยู่
“ถ้าเธอไม่ว่าอะไรฉันจะขึ้นไปแล้วนะ”
“…” ไม่ว่าอะไรแปลว่าหลับไง ทำไมถึงคิดว่าการเงียบคืออนุญาตให้ขึ้นมาได้นะ เข้าข้างตัวเองชัด ๆ เลย
เอายังไงดี! คุณเฟยขึ้นมาบนเตียงแล้ว แกล้งละเมอถีบเขาตกเตียงดีไหม
เตียงมันยวบยาบพร้อมกับความรู้สึกถึงร่างหนาที่นอนแนบชิดลงมาใกล้ ๆ ตัว เท่านั้นยังไม่พอคุณเฟยยังถือโอกาสกอดฉันด้วย
“น้
