คุณเฟยก้มหน้าเงียบไร้คำตอบให้กับฉันที่รอฟัง แต่ฉันก็ไม่ได้ถามย้ำเพราะไม่อยากพูดมากอีกแล้ว
มันเจ็บนะกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ลองคิดดูสิถ้าวันนี้คุณเฟยปล่อยมือฉันจะต้องเจ็บปวดขนาดไหน
แบบนี้ต้องเอาคืนซะบ้าง จะได้ไม่มาเล่นกับความรู้สึกของกันอีก ไม่ว่าสิ่งที่ทำจะทำเพื่อฉันหรือใครก็ตาม
“รีบไปประชุมไม่ใช่เหรอคะ ไปสิ”
“ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นถ้าเธอยังไม่ยกโทษให้”
“ขอให้ยกโทษทั้งที่เพิ่งทำให้หนูร้องไห้ไปเนี่ยนะ มันง่ายเกินไปไหมคะ”
“… ฉันรู้… ฉันตัดสินใจพลาดเอง”
“แล้วยังไงต่อคะ รู้ ขอโทษ ผิดเอง แล้วยังไงต่อ?”
คุณเฟยเงยขึ้นมองด้วยสายตาอ้อนวอนพร้อมกับเรียกชื่อฉันเบา ๆ “น้ำอิง”
“หนูโกรธ โกรธที่เล่นกับความรู้สึกกันแบบนี้ เสียใจมากด้วย”
“จะให้ฉันทำอะไรพูดมาสิ ฉันยอมทำทุกอย่าง”
“ยอมทำทุกอย่างเลยเหรอคะ”
“อืม ทุกอย่างที่เธออยากให้ทำ ทุกอย่างที่ทำให้เธอหายโกรธ”
“…”
“ฉันผิดทั้งที่รู้ว่าไม่มีท
