คุณเฟยเงียบไม่พูดไม่จาแถมยังขับรถเร็วมาก ๆ ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีก็มาถึงที่บ้าน เห็นคุณเฟยเป็นแบบนี้ทำให้ฉันไม่กล้าพูดหรือถามอะไรเลยสักคำ
พอรถจอดดับเครื่องสนิทเสียงพ่นหายใจหนัก ๆ ของคนที่นั่งเบาะคนขับก็ดังขึ้น เพียงแต่เสียงลมหายใจก็ทำเอาฉันผวาสะดุ้งตัวแรง
“เธอบอกว่าโกหก?” นี่คือคำแรกที่ถามหลังจากพ่นหายใจออกมาหนัก ๆ เสียงโหดขนาดนี้แล้วใครจะไปกล้าตอบถึงจะจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายก็เถอะ
“น้ำอิง”
“อื้อ อย่าดุแบบนั้นสิคะหนูกลัว”
“ถ้าคิดจะโกหกเธอก็น่าจะบอกฉันก่อน รู้ไหมว่าฉันดีใจขนาดไหน แล้วรู้ไหมว่าพอได้ยินเธอบอกว่าโกหกฉันเสียใจขนาดไหน”
“หนูรู้ว่าว่าผิด แต่เฮียก็น่าจะฉุกคิดขึ้นมาได้บ้างว่าหนูโกหก”
“เธอไม่ควรเอาเรื่องแบบนั้นมาล้อเล่น”
“ขนาดเฮียยังเล่นกับความรู้สึกของหนูเลย ลืมไปแล้วหรือไง”
“เธอก็เลยเอาคืนฉันด้วยการโกหกว่าท้อง?”
“ไม่ใช่นะคะ
