เช้าวันต่อมา
วันนี้ฉันไม่ได้ไปมหาวิทยาลัยเพราะไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้ แขนขามันไร้เรี่ยวแรงแค่ยกขึ้นก็สั่นพั่บ ๆ
อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว ไม่รู้คุณเขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนถึงได้ทำเป็นสิบ ๆ รอบแบบไม่รู้จักเหนื่อย
“หล่อจัง” ฉันมองใบหน้าของคุณเฟยแล้วเอ่ยปากชมอย่างภูมิใจที่สามีของตัวเองหล่อวัวตายควายล้มขนาดนี้ คนอะไรหลับอยู่แท้ ๆ ยังหล่อดูดีไร้ที่ติ “เมื่อคืนเป็นเสือ ดูตอนนี้สิเหมือนแมวน้อยขี้เซาเลย”
ฉันพูดเบา ๆ มันอดไม่ได้ที่จะยกมือมาจับแก้มเนียน ๆ ของคนที่กำลังหลับอยู่อย่างมันเขี้ยว
“เสืออย่างฉันจะเป็นแมวได้ยังไง” พูดแล้วคุณเฟยก็ลืมตาขึ้นมองหน้าฉัน “ตื่นแล้วเหรอคะ”
“แอบนินทาผัวแบบนี้ต้องทำโทษให้เข็ด”
“อื้อ~ หนูไม่มีเรี่ยวแรงทำต่อแล้ว” ฉันรีบขยับหนีร่างหนาที่ขยับมาใกล้ แต่ก็หนีไม่พ้นเพราะถูกรั้งสะโพกไว้
“ไหนบอกว่ารับมือไหว แบบนี้โกหกกันชัด ๆ”
“เล่นทำตั้งแต่ฟ้ามืดยันเช้าใครรับม
