งานเลี้ยงที่โรงแรม
ไม่คิดว่าพอมาถึงจะถูกกันไว้ตั้งแต่ต้นทาง พ่อของคุณเฟยสั่งลูกน้องเอาไว้ว่าถ้าเขาพาฉันมาด้วยสั่งห้ามเข้าเด็ดขาด
“ถอยไป”
“เข้าไม่ได้จริง ๆ ครับ”
ฉันเห็นว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยดีเท่าไรจึงเป็นฝ่ายยอมอ่อนให้ “เฮีย ให้หนูกลับไปรอที่บ้านดีกว่านะคะ”
“ไม่ได้เธอต้องเข้าไปในงานกับฉัน”
“เฮียก็เห็นว่าท่านสั่งห้ามเอาไว้แบบนี้ ยอมท่านสักครั้งเถอะค่ะ งานนี้เป็นงานใหญ่อย่ามาเสียเวลาเพราะหนูเลย”
คุณเฟยพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ จากนั้นเขาก็หยิบเอาปืนที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมาแล้วเล็งไปหาลูกน้องท่านที่ห้าม
“ถ้าไม่ถอยไปกูยิง!”
คุณเฟยตวาดเสียงดังทำให้ไม่มีใครกล้าขวางทางเขาอีกและต่อให้พวกนั้นมีปืนก็ยากที่จะเอามาต่อกรกับลูกชายของเจ้านาย ไม่มีใครกล้าอยู่แล้ว
พอทุกคนถอยคุณเฟยก็เอาปืนเก็บแล้วหันมายิ้มให้แล้วจับมือฉันขึ้นมาคล้องแขนตัวเอง
“เข้าไปในงานกันเถอะ”
“เฮียนะเฮีย”
“บอกแล้วไงว่า
