เจอทั้งคำพูดและสายตาของคุณเฟยกดดันฉันก็เลยต้องยอมพูกคำที่ทำให้ตัวเองเขินจนใบหน้าร้อนผ่าวออกมา
“ค่ะ เฮีย เฮีย ๆๆๆๆๆ พอใจแล้วใช่ไหมคะ” ฉันพูดคำที่คุณเฟยอยากได้ยินรัว ๆ แต่เขากลับไม่ได้แสดงออกถึงความยินดีกับการที่ยอมพูดออกไปเลย แถมยังทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
“ประชด?” หัวคิ้วหนาเลิกขึ้นเป็นคำถามพร้อมหาเรื่อง ฉันจึงรีบส่านหน้าปฏิเสธ “เปล่านะคะ… หนูเขินอยู่ต่างหาก”
ถ้ามัวแต่เขินอยู่อย่างนี้จะรู้เรื่องสักทีไหมเนี่ย ว่าเกิดอะไรขึ้น พยายามฮึบ ๆๆ ไว้แล้วแต่พอมองหน้าคุณเฟยก็เก็บอาการไม่อยู่ตามเคย
“คุณก็เรียกแทนตัวเอง… อ่ะ…! ฮะ… เฮีย… ก็เรียกแทนตัวเองว่าเฮียด้วยสิคะ”
คุณเฟยเงียบไปไม่พอเขายังถามเปลี่ยนเรื่องอีก “มีอะไรก็พูดมาสิ ฉันรอฟังอยู่”
“ชิ!!”
ฉันจิ๊ปากใส่คนที่ทำซึนก่อนจะขยับตัวออกห่าง แต่ถูกแขนแกร่งโอบกระชับที่สะโพก รั้งให้ตัวมาแนบชิดแผงอกแกร่ง
“กะ... ใกล้เกินไปแล้วค่ะ” บ้าจริง นี่มันไม่ใช
