ฉันกอดคุณเฟยเอาไว้แน่นไม่ยอมให้เขาแกะมือออกได้ ขอแค่เขาเข้าใจไม่มองว่าตอนนี้ฉันกำลังทำตัวงี่เง่าใส่ ที่ไม่ยอมปล่อยให้ไปมันกลัวเรื่องนั้นจะเกิดขึ้นจริง ๆ ตอนนี้ฉันยังทำใจไม่ได้
“ฉันสัญญาว่าจะกลับมา”
“ตะ... ตอนนี้อย่าเพิ่งปล่อยให้หนูอยู่คนเดียวนะคะ”
มือหนาจับใบหน้าของฉันให้เงยขึ้น สายตาคู่นั้นจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูด “อ้อนขนาดนี้แล้วฉันจะปฏิเสธได้ยังไง”
พูดจบคุณเฟยก็ก้มลงมากดริมฝีปากหนาทับบนริมฝีปากของฉัน จูบจากเขามันนุ่มนวล ริมฝีปากหนาค่อย ๆ ดูดริมฝีปากของฉันเบา ๆ สลับกับตวัดลิ้นเลีย ไม่ใช่จูบที่เร่าร้อนแต่มันเป็นจูบที่ตราตรึงจนไม่สามารถละความสนใจได้
“อืม~”
จูบนั้นมันเริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ จนฉันต้องผละออกก่อนที่มันจะเลยเถิด แต่ทว่าคุณเฟยกลับทำเหมือนจะก้มลงมาจูบฉันอีกครั้ง
“พะ... พอแล้วค่ะ หนูหายใจไม่ทัน”
“เธอจูบเก่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนอีกนะ”
“ยะ... อย่ามองแบบนั้นสิคะ” สาย
