คุณเฟยไม่ได้ตอบอะไร เขามองหน้าฉันอยู่แบบนั้นแล้วก็กดตัดสายแบบไม่สนใจ
“อย่าสนใจคำพูดของพ่อฉัน”
“…”
บอกฉันแต่ตัวเองกลับถอนหายใจออกมาหนัก ๆ จากนั้นก็พูดต่อ “ฉันไม่ใช่คนที่จะถูกใครบังคับให้ทำตามง่าย ๆ หรอกนะ”
“ต่อให้คนนั้นเป็นพ่อ… ก็จะไม่ยอมทำตามคำสั่งใช่ไหมคะ”
“อืม” ถึงไม่ใช่คำตอบที่หนักแน่นแต่ก็พอทำให้ฉันคลายความกังวลได้
“ต่อให้ท่านพยายามหาคนที่เหมาะสมให้ เฮียก็จะไม่สนใจผู้หญิงคนไหน... นอกจากหนู… ใช่ไหมคะ” ฉันเม้มปากแน่นด้วยความประหม่าหลังจากเอ่ยคำถามบ้า ๆ ออกไปแล้ว
“ถ้าฉันตอบว่าไม่เธอจะรับได้?”
“…” ไม่รู้ว่าเป็นแค่คำถามเฉย ๆ หรือคิดจริงจัง ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจฉันก็เสียใจไปแล้ว “หนูเดินเองได้ค่ะ”
“ฉันจะอุ้ม”
“หนูจะเดินเอง”
“ฉันแค่พูดเล่น”
“ทำไมต้องเอาคำนั้นมาพูดเล่น ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าคนฟังจะเสียใจขนาดไหน”
“แต่ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น”
“แล้วคิดแบบไหนล่ะคะ”
คุณเฟยโน้มใบ
