น้ำเสียงที่เอ่ยคำสัญญาของคุณเฟยในตอนที่ได้ฟังเมื่อครู่ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ทำเอาฉันหุบยิ้มไม่ได้
“กินอิ่มหรือยัง?”
“ค่ะ อิ่มแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้น… ไปอาบน้ำกับฉันไหม?”
“เอ่อ…” พอตกอยู่ในสภาวะคนพิเศษแบบนี้แล้วฉันกลับรู้สึกเขินเวลาเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการของคุณเฟยยังไงก็ไม่รู้
“เวลาอาบน้ำเธอต้องระวังแผล ให้ฉันอาบให้คงสะดวกกว่า”
“… มะ… ไม่เป็นไร… อร้ายย… เฮีย…!! วางหนูลงก่อน”
“ฉันอุตส่าห์อยากอาบน้ำให้ เธอจะปฏิเสธความหวังดีของฉันหรือไง หืม~” คุณเฟยก้มลงมากระซิบพูดใกล้ ๆ หูฉันด้วยความเจ้าเล่ห์
“คนบ้า! ทำหนูเขินขนาดนี้ยังจะมาทำเจ้าเล่ห์อีก” ฉันตีแผงอกแกร่งเบา ๆ ด้วยความเขินจนทำตัวไม่ถูก
“หยุดทำแบบนี้”
“คะ…? หนูทำให้ไม่พอใจงั้นเหรอ” สีหน้าของฉันสลดลงเมื่อได้ยินคำพูดเมื่อครู่ของคุณเฟย พยายามคิดทวนว่าเมื่อครู่ได้พูดอะไรขัดใจเขาหรือเปล่า แต่ก็ไม่นี่นา
“หยุดทำให้ฉัน
