ผ่านไปสักพักที่เราต่างเงียบ จู่ ๆ คุณเฟยก็หันหน้ามาแล้วเอานิ้วดีดหน้าผากฉันเบา ๆ พร้อมกับพูดเสียงเข้ม
“เด็กแก่แดด”
“อื้อ!! หนูแก่แดดแล้วรักไหมล่ะคะ”
“ไปอาบน้ำได้แล้ว”
“ตอบคำถามหนูมาก่อนสิ”
“ไปอาบน้ำก่อน”
“ไม่! ถ้าหนูไม่ได้ยินคำตอบก็จะไม่ยอมไปอาบน้ำ”
“เธอนี่มัน!! ดื้ออะไรขนาดนี้ฮะ”
“รักหนูไหมคะ” ครั้งนี้ฉันทำตาแป๋วมองหน้าคุณเฟยเพื่อรอคำตอบ ทำให้อีกฝ่ายถูกจ้องจนเสียอาการไปอีกครั้ง
“อืม”
“ชิ! คำว่ารักมันพูดยากนักหรือไง”
ฉันลุกพรวดพราดขึ้นจากเตียงเดินกระแทกเท้าเข้าห้องน้ำทำเหมือนงอนที่คุณเฟยไม่ยอมพูดคำว่ารักให้ฟัง แต่ความจริงแค่คำว่าอืมจากปากเขามันก็ทำให้ใจเต้นรัวแทบบ้า
หลังจากอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เจอใครอยู่แล้ว มีเพียงชุดที่วางเอาไว้บนที่นอนและโน้ตใบเล็ก ๆ แปะไว้ด้วย
ฉันหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมาดูมีตัวหนังสือเขียนเอาไว้ว่า “ฉันเตรียมชุดไว้ให้หวังว่าเธอจะชอบ”
