ฉันกลับขึ้นมาบนห้องทำเหมือนไม่รู้ว่าคุณท่านมาที่นี่ ทำเหมือนว่าตัวเองไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองพ่อลูก ที่ต้องแสร้งไม่รู้เรื่องเพราะถ้าเกิดคุณเฟยรู้เขาอาจจะยิ่งคิดมากและกังวลว่าฉันจะคิดและรู้สึกยังไง
นั่งอยู่ในห้องไม่กล้าลงไปข้างล่างจนกระทั่งคุณเฟยเป็นฝ่ายขึ้นมาตามด้วยตัวเอง
“เสร็จแล้วทำไมไม่ลงไป”
“อื้อ ตกใจหมดเลยค่ะ” ฉันพยายามทำเหมือนตัวเองไม่ได้ยินอะไรก่อนหน้านี้แล้วยืนขึ้นหมุน ๆ ตัวให้คุณเฟยดูพร้อมกับถาม “หนูสวยไหมคะ ^_^”
หมับ! มือหนารั้งแขนของฉันดึงมาแนบชิดกับแผงอกแกร่งก่อนจะก้มลงมากระซิบบอก
“สวย สวยจนฉันละสายตาจากเธอไม่ได้”
“บะ... บ้า! ตอบแบบนี้หนูก็เขินแย่สิคะ” เป็นคนถามเองและทำตัวไม่ถูกซะเองเมื่อได้ฟังน้ำเสียงหวาน ๆ ที่ตอบกลับ
“ต่อไปนี้ฉันจะคืนอิสระให้เธอ”
“คะ? มะ... หมายความว่ายังไง” หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบกับคำที่เพิ่งได้ยิน สมองเริ่มจินตนาการไปต่าง ๆ นานา คิดไปไกลว่ามันเป
