‘มันไม่ใช่หลานกู!! ลูกมึง มึงก็เลี้ยงเอง!!’
เสียงของนิ่มผู้เป็นแม่แท้ๆ เอ่ยขึ้นก่อนจะสะบัดหน้าเดินหนีออกจากบ้านไปบ่อนท้ายหมู่บ้าน แต่ยังไม่ทันจะได้วิ่งไปคว้าลูกที่ถูกยายผลักล้มหน้าคะมำขึ้นจากพื้น เสียงของพงศ์ก็ตะโกนเรียกมาจากหน้าบ้าน
‘ชาลี!! เอาเงินมาให้กูซื้อข้าว กูหิวข้าว’ พงศ์ส่งเสียงดังพร้อมกับร่างสูงค่อยๆ เดินเข้ามาในบ้าน
‘ข้าวก็อยู่ในฝาชีครอบนั่นไงพ่อ’
ชาลีรู้ดีว่าเงินที่ให้ไม่ได้เอาไปซื้อข้าว แต่เอาไปลงกับเหล้าและบ่อนเดียวกับแม่ต่างหาก
‘ก็กูอยากกินก๋วยเตี๋ยว เอาเงินมึงมา กูรู้ว่ามึงแอบเก็บเงินหนีพวกกู’
ร่างสูงใหญ่ของพงศ์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความมืดมิดน่ากลัว ดวงตาสีดุดันเริ่มนองไปด้วยสีแดงฉานจนเธอเกิดความกลัวสุดหัวใจ
‘ไม่ว่ามึงหนีไปอยู่ไหน กูจะตามมึงกับลูกไป!!!’
“มี้ค้าบ~ มี้ค้าบ~”
เฮือก!!
คนตัวเล็กกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจสุดขีด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นระทึกด้วยอารมณ
