TW : Violence
หกปีที่แล้ว
กรุงปารีส, ประเทศฝรั่งเศส
(แน่ใจนะว่าไม่ให้พี่ไปรับ)
“แน่ใจซี้~ พี่จัดการงานตัวเองไปเถอะ ฉันจำสะพานที่เราเจอกันครั้งแรกได้น่า...” คนตัวเล็กเดินคุยโทรศัพท์กับแฟนหนุ่มระหว่างเดินข้ามถนนไปยังสถาบันทำอาหาร
หากวันไหนลุกซ์ตื่นนอนและออกจากห้องพักไปก่อน นั่นหมายถึงเขามีงานด่วน และมันจะกินเวลาไปจนถึงตอนเย็น ชาลีจึงต้องเดินทางไปสถาบันด้วยรถประจำทางเสมอ
(โอเค เห็นช่วงนี้ที่รักดูไม่ค่อยสบาย พี่เป็นห่วง)
คำว่าเป็นห่วงของเขาทำให้เธออมยิ้ม ลุกซ์คือผู้ชายผู้ชายอบอุ่นที่บังเอิญเจอกันตอนเดินข้ามสะพานปงต์เดซาร์ เธอถูกเพื่อนร่วมชั้นกลั่นแกล้งด้วยการโกหกว่า หากกลั้นหายใจเดินข้ามสะพานสำเร็จจะสอบผ่าน
ใครๆ ก็รู้ว่าประเทศที่เธอจากมามันดินแดนนักเวทย์ สายมูอย่างเธอหรือจะพลาดโอกาสนี้
แต่ดันพลาดเพราะไม่รู้ว่าไอ้สะพานบ้านั่นมีความยาวถึงหนึ่งร้อยห้าสิบเมตร กลั้นใจวิ่งได้ครึ่งทางก็ทนไม่
