“ดะ เดี๋ยวสิ...”
“ชู่ววว...ผมยังไม่ได้อนุญาตให้แม่พูดนะครับ” นิ้วชี้เรียวแตะลงบนริมฝีปากหนาของตนเองส่งสัญญาณให้มิเชลหยุดในสิ่งที่กำลังจะพูดขัดออกมา
ทุกอย่างจึงเงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงสะอื้นของคนตัวเล็กหลังเล่าจนจบ
ลูเซียไม่ได้เดินเข้าไปหาหรือเอ่ยถ้อยคำปลอบโยน เพียงแต่สรุปเรื่องยืดยาวที่อดีตแฟนสาวเล่าต่อหน้าเธอด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หลังจากแม่มาหา ผู้ชายคนนั้นก็ไปโผล่ที่หน้าห้องมันบังคับให้เธอเลิกกับฉัน เพื่อรักษาชีวิตของใครอีกหลายคนเอาไว้รวมถึงคลาวด์ด้วย ฉันพูดถูกไหม?”
ใบหน้าเรียวพยักหน้ายอมรับ พยายามเงยหน้าสบตากับเขา แม้ดวงตาจะพร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียใจที่สะสมมาหลายปีก็ตาม
“พะ เพื่อพี่ด้วย มันจะฆ่าพี่ถ้าฉันไม่ทำ ฮึก...ฉันแค่กลัว” ชาลีในตอนนั้นไม่รู้ว่าเขาคือใคร ไม่มีโอกาสให้ถามให้คิดด้วยซ้ำ “ฮึก ฉันรู้ว่าพี่จะต้องเสียใจ แต่ฉันคิดว่าเราต่างคนต่างเสียใจเพื่อรักษาลูกเ
