จื่อเถาแม้ไม่เข้าใจว่าเหตุใดถึงต้องไปพักบ้านใต้เท้าเจี้ยน แต่นางย่อมต้องเชื่อฟังพี่ไป๋คนดีของนาง
“ได้อย่างไรเล่า นางก็เป็นแขกตำหนักบูรพาของข้า”
ไป๋อวิ๋นต้องขัดขวางถึงที่สุด เขาหันไปขยิบตาให้กับจื่อเถาแล้วจื่อเถาจึงพยักหน้ารับ
“เอาเป็นว่าข้าพักบ้านใต้เท้าเจี้ยนก็แล้วกัน” จื่อเถาสรุปเองในที่สุด เรียกสีหน้าไม่พอใจขององค์รัชทายาทและ
เผิงเหยียนออกมา เพราะทั้งคู่ก็อยากให้นางไปอยู่ใกล้ ๆ
“ทำไมเล่าบ้านข้าเจ้าเคยไปพักแล้ว” เผิงเหยียนรู้สึกไม่ยอม เมื่อก่อนนางยอมรับไมตรีอย่างดี แต่เมื่อเวลาผ่านไปนางโตขึ้นแล้วทำตัวห่างเหินกับเขางั้นหรือ เขาไม่ยอมหรอกนะ
“ก็ข้าเคยพักบ้านท่านแล้ว แต่ใต้เท้าเจี้ยนยังไม่เคยย่อมไปพักบ้านใต้เท้าเจี้ยนสิ” เจี้ยนกั๋วได้หน้าที่สุด เขาคิดเพียงให้นางอยู่อย่างปลอดภัยในบ้านของเขาเท่านั้นไม่ได้คิดเป็นอื่น และที่สำคัญนางย่อมต้องทำอาหารให้เขากิน เขาคิดถึงฝีมือการทำอาหารของจ
