ตื่นเช้ามาจื่อเถาก็ยึดครัวบ้านใต้เท้าเจี้ยนทำข้าวผัดกุนเชียงแสนอร่อยรอทุกคนตื่น แต่เหมือนจะมีคนหนึ่งที่ตื่นเร็วกว่าใครทั้งเดินมายืนอยู่ด้านหลังของนาง
“อาเหยียนเจ้าอย่ามาขวางทางข้า” สตรีอยู่ใกล้บุรุษมากไปก็ไม่ดีนัก ต่อให้นางไม่ถือเรื่องพวกนี้แต่เขากำลังล้ำเส้นนาง
“ข้าวหอม...” เขาโน้มใบหน้าแม้ของเขาเฉียดแก้มนางไปแค่นิดเดียว เสร็จแล้วก็เอาหน้ายื่นไปหน้ากระทะผ่านหัวไหล่นางไปสูดกลิ่นข้าวผัดที่กำลังสุกได้ที่
“หอมอะไรกัน” แก้มของจื่อเถาแดงระเรื่อเล็กน้อยแต่กำลังเก็บความเขินอายไว้
“หอมเจ้าได้ไหมล่ะ”
นางยกมือถองเข้าไปที่พุงของเขา ไม่พบปะกันนานเดี๋ยวนี้เขาทำเจ้าชู้เก่งขนาดนี้แล้วหรือ หรือว่าสตรีเมืองหลวงหล่อหลอมให้เขาเป็นเช่นนี้กัน นี่ขนาดยังไม่สวมกวานเลยนะยังเจ้าชู้เพียงนี้แล้ว นางไม่อยากจะคิดใครได้เป็นภรรยาจะเจ็บช้ำปานใด
“อุ้ย!” เขางอตัวเหมือนกุ้งเอามือกุมท้องเมื่อโดนนางตอบโต้กลับเช่นนี้
